sobota, 7 marca 2015

Rozdzial 8

-Przepraszam...-powiedziałam po chwili. Byłam smutna i wściekła na samą siebie.
-Nie musisz przepraszać. To ja powienienem bo cię pocałowałem... - przeczesał lewą ręką swoje gęste włosy.
-Ja tylko żartowałam. Tak naprawdę...- przerwałam gdy zobaczyłam zaskoczenie na twarzy Jaśka.
-Podobało Ci sie?-zapytał niepewnie. Zagryzłam wargę.
-Tak...


    Jasiek stał i patrzył w moje oczy. Po chwili podszedł do mnie i dotknął reką mój policzek. Powoli przysuwał się do mojej twarzy. Teraz tego chciałam. Więcej! Nawet tego potrzebowałam! Chwyciłam dwoma rękami jego twarz i wpiłam się w jego usta. Ręce Jasia spoczęły na moich biodrach. Przygryzłam jego dolną wargę na co on odwzajemnił to tym samym. W końcu przerwaliśmy, ale nadal staliśmy bardzo blisko siebie. Popatrzyłam na niego. Był zaskoczony, szczęśliwy a zarazem podniecony. Położyłam głowę w zagłębieniu jego szyi.
Stalam tak wtulona w niego dobre 10 minut. W końcu odsunęłam się od Jaśka, a ten popatrzył na mnie zdziwiony.
-Co się stało?
-No nic. Ja już muszę iść do domu...- mruknęłam
-To chodź
Szliśmy w zupełnej ciszy. Myślami byłam przy tym, gdy się całowaliśmy. Nie zauważyłam nawet kiedy znaleźliśmy się przy moim domu.
-Jasiek...-zaczęłam, ale po chwili powiedziałam tylko-To do zobaczenia...
Popatrzył na mnie zmieszany. Wiedział, że to o co innego chodziło.
-Tak, do zobaczenia.
Odwróciłam się i już miałam iść do drzwi, kiedy poczułam jak chwycił mnie za rękę i przyciągnął do siebie.
-Marta, spotkamy się jutro po szkole?
-Pewnie-odpowiedziałam uśmiechając się. Wtedy on pocałował mnie w czoło, po czym odwrócił się i odszedł.

Rano obudziłam się z świetnym humorem. O, dziwo nie minął mi on nawet w szkole.
-Marta, co ty taka szczęśliwa?-zapytała Pola na jednej z przerw
-No jakoś...Tak po prostu...-zaczęłam się wykręcać
-Nie oszukuj mnie-mruknęła roześmiana, po czym złapała mnie za rękę-Chodź.
Posłusznie poszłam za nią aż do toalety. Na szczęście nikogo tu nie było.
-To opowiadaj! Co to za jeden?
Nie wiem czy wam wspomniałam, ale Pola to moja najlepsza przyjaciółka. No jest oczywiście jeszcze Wika, ale to już inna historia. Niestety Polcia zna się bardzo dobrze na sprawach sercowych. Sama jest prześliczna - jasnobrazowe włosy, piwne oczy, zadziorny nosek i długie usta. Do tego ma bardzo szczupłą i wysportowaną sylwetkę, bo ćwiczy koszykówkę. Dlatego - jak możecie się domyślić - chłopaki za nią szaleją. I ona to oczywiście wykorzystuje. Ja miałam dopiero kilku chłopaków, a Pola już z kilkuset. No może przesadzam, ale miała ich sporo.
-No mów!-ponaglała mnie przyjaciółka. Westchnęłam. Opowiedziałam jej w skrócie wszystko. Jedno jest pewne - nikomu nie wygada. Mam do niej wielkie zaufanie.
-To chyba niezłe z niego ciacho-mruknęła Pola-Masz jego zdjęcie?
W pierwszej chwili chciałam powiedzieć nie. Ale potem przypomniało mi się, że jak pisaliśmy ze sobą to przecież podesłał mi swoje zdjęcie. Pokazałam je Poli, a ona otworzyła szerzej oczy.
-Boże, jaki przystojny-powiedziała po chwili-Szczęściara z Ciebie.
-Kto jest taki przystojny?-zapytała Monika podchodząc do nas. Czy wspominałam już o niej? Nie pamiętam. W każdym razie jest to dwulicowa zołza. Uważa wszystkich za przyjaciół, a potem obgaduje za ich plecami. Niestety, jest to przepiękna zołza. Tak więc ze swoim wyglądem, kasą i "przyjaźnią" do wszystkich uczniów jest na samym szczycie popularności.
-Nikt. Pokazywałam właśnie Poli aktora z którym oglądałam film-mruknęłam chowając telefon
-Coś Ci nie wierze-zaśmiała się-Czyżby nasza mała Marta znalazła sobie chłopaka?
Najchętniej przywaliłabym jej torebką. Ale nie mogę. Już widzę te przesiadywanie u dyrektora.
-Każda potwora znajdzie swego amatora-powiedziała roześmiana Monika-I jak? Mam nadzieję, że to nie jakiś pryszczaty kujon?
Dobra, małe sprostowanie. Udaje do wszystkich przyjaźń oprócz do mnie. Dlaczego? No to dłuższa historia. Ale przez to, że nakablowałam na nią to musiała sprzątać kible w szkole przez tydzień. Na samo wspomnienie chce mi się śmiać.
-Skąd Ci w ogóle przyszło do głowy, że ja mogłabym mieć chłopaka?-spytałam
-Wiesz, zawsze jakiś świr się znajdzie-wzruszyła ramionami. Na szczęście wtedy zadzwonił dzwonek i wszyscy wrócili do klas.

Dzwonek! W końcu koniec lekcji! Wybiegłam jak torpeda z klasy. Pomachałam Poli na pożegnanie i wyszłam ze szkoły. Chwyciłam za telefon szukając w kontaktach Jasia. W końcu znalazłam i zadzwoniłam do niego. Jednak nie odebrał. Zmartwiłam się tym trochę, ale może po prostu nie usłyszał? Albo przeciska się przez tłum do wyjścia? Z rozmyślań wyrwał mnie dźwięk mojego telefonu. Dzwonił Jaś. Szybko odebrałam.
-Halo?
-Hej, dzwoniłaś. Sorry, ale pan od niemca przetrzymał mnie dłużej.
-A nic się nie stało-odpowiedziałam roześmiana. Czyli tak jak myślałam-To spotykamy się?
-Teraz?-zapytał zdziwiony
-A czemu nie?
-Nie no. Możemy. Tylko gdzie?
-Niedaleko mnie jest ten sklep spożywczy. Wiem, że znasz, bo wszyscy często coś tam kupują, gdy wracają ze szkoły.
-I tam chcesz się spotkać?
-Muszę kupić coś na obiad-odpowiedziałam roześmiana-Bo rodzice znowu siedzą do późna w robocie. Ale za to potem możemy iść do mnie.
-Kusząca propozycja-mruknął
-Dobra, to spotkamy sie w sklepie za parę minut. Baj, baj!
-Paa-powiedział, po czym rozłączyłam się.

Dochodziłam właśnie do sklepu, kiedy zobaczyłam Jasia. Był ubrany w brązowy płaszcz i czarną czapkę. Już miał wchodzić do sklepu, kiedy zawołałam go po imieniu. Momentalnie się odwrócił, a ja podbiegłam do niego. Przytuliłam go zarzucając mu ręce na szyje.
-Heej-mruknęłam mu do ucha. Nie odpowiedział, tylko pocałował mnie w policzek.
-Wchodzimy? Bo blokujemy przejście-zaśmiał się cicho. Przytaknęłam odklejając się od niego. Złapał mnie za rękę i weszliśmy do sklepu.
-Dobra, to ty załatw coś do picia, a ja wezmę coś do jedzenia-powiedziałam puszczając jego rękę. Zrobił smutną minę na co ja się zaczęłam śmiać.

Kiedy wybierałam makaron kątem oka patrzyłam na Jasia, który stał przy regale z napojami. Podeszłam do niego od tyłu i przytuliłam się do jego pleców.
-To ja-powiedziałam uspokajająco
-Wiem-mruknął obracając się do mnie z butelką-To może być?
-A nie może być coś innego?
-Ehhh...-westchnął odkładając butelkę-To może sok?
-Tak. O. ten winogronowy.

Szliśmy z zakupami w kierunku mojego domu. Rozmawialiśmy o szkole. Jaś opowiadał jak to nic nie umie z niemieckiego. Zaczęłam się śmiać, gdy mi mówił co napisał na sprawdzianie. Kiedy doszliśmy do mojego domu wyciągnęłam klucze i otworzyłam drzwi. Pokazałam Jasiowi gdzie jest kuchnia, żeby mógł położyć zakupy.
-Dobra, to ja zrobię obiad, a ty możesz się porozglądać po domu.
-A jak się zgubię?-zapytał przytulając się do moich pleców
-Nie jest tak duży jak twój, więc raczej takiej sytuacji nie będzie.
-Yhym-mruknął całując moją szyję
-Jasiek, przestań...-powiedziałam cicho. Boziu, wspaniałe uczucie.
-A co? Nieprzyjemnie?
-Nie no. Przyjemnie. Ale muszę zrobić obiad.
-Nie musisz, nie jestem głodny-mruknął przygryzając mój płatek ucha
-Ale ja jestem.
Westchnął odklejając się ode mnie.
-A musisz teraz robić ten obiad? Nie możesz zjeść jakiś kanapek, czy coś?
-Ale uparciuch z ciebie-mruknęłam odkładając makaron i otwierając lodówkę. Wyciągnęłam jakiś serek i złapałam za łyżkę.
-Chodź-powiedziałam tylko. Posłusznie poszedł za mną aż do pokoju. Usiadłam na łóżku i popatrzyłam na mój serek. Niechętnie go otworzyłam i zaczęłam go jeść w ciszy.
-Jesteś na mnie zła?-zapytał po chwili Jaś. Nie odpowiedziałam. Bo byłam na niego zła. Chciałam zrobić normalny obiad dla siebie i rodziców. Szczególnie, że są imieniny taty. Ustaliłyśmy z mamą, że ona zajmie się deserem, a ja obiadem. A po jedzeniu miałyśmy dać tacie prezent na który się złożyłyśmy.
-Przepraszam-powiedział Jaś siadając koło mnie-Po prostu chciałem spędzić z tobą trochę czasu
Uśmiechnęłam się lekko. Nie jego wina. Nie wie przecież co ustaliłam z mamą. Pochyliłam się i pocałowałam go w policzek. Otworzył szerzej oczy.
-Ja już cię nie rozumiem-mruknął przybliżając się do mnie-Jesteś na mnie obrażona, czy nie?
-Nie jeste...-przerwałam bo mnie pocałował. Boziu, czemu on musi tak cudownie całować? Nagle usłyszeliśmy głośne chrząknięcie. Momentalnie oderwaliśmy się od siebie. W drzwiach stała moja mama i patrzyła na nas zaskoczona.


_____________________________________________________________________

Ten rozdział nie jest jakiś super, 
ale musiałam go zrobić, żeby potem rozkręcić akcję,
wybaczcie xd

Przy okazji chce wam bardzo podziękować,
bo zostawiliście tyle pozytywnych komentarzy! <3

Jesteście wspaniałe, moje kochane ;*

  
Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

piątek, 6 marca 2015

Rozdzial 7

-A może tak mnie lubi, bo się nie całujemy?-wtrąciłam roześmiana zrzucając z kolan natrętnego lizacza
Jaś popatrzył na mnie zdziwiony.
-Może-przytaknął, a po chwili dodał-Ale trzeba to sprawdzić.
Po czym pochylił się i mnie pocałował.


   Pocałował mnie delikatnie przygryzając moją dolną wargę. Nie wiem ile czasu to trwało, jednak w końcu oderwaliśmy się od siebie. Po złapaniu oddechu uśmiechnął się, a ja patrzyłam na niego zszokowana. Ja już nic nie rozumiem. Raz zachowuje się tak czule, a raz zupełnie mnie olewa. I jeszcze ten pocałunek...
-Chyba mu nie przeszkadza, że się całujemy-stwierdził roześmiany Jaś patrząc na psa, który siedział przyglądając się nam
-A to źle?-zapytałam po chwili
-Niee, to bardzo dobrze-mruknął przybliżając się do mnie. Byłam pewna, że chce mnie pocałować. Pochyliłam się w jego stronę zamykając oczy. Ale wtedy on zaczął mnie łaskotać.
-Boże, boże, przestań!-krzyczałam śmiejąc się-Błagam!
W końcu przestał mnie torturować i usiadł na łóżku. A jaw ciąż roześmiana leżałam i patrzyłam się na niego.
-Na co się tak gapisz?-zapytał podnosząc jedną brew
-Na Ciebie.
-A po co?-zapytał kładąc się obok mnie i podpierając się na łokciu.
-A nie mogę?
-Możesz, możesz tylko...-zaczął przybliżając się do mnie-Wtedy będę cię gilgotać.
Po czym zaczął mnie łaskotać.
-Dobrze, dobrze! Nie będę się już na ciebie patrzeć!-wrzeszczałam płacząc ze śmiechu
-Co przepraszam?-zapytał Jaś nadal mnie gilgocząc-Nie dosłyszałem?
-Nie będę się już na ciebie gapić! Błagam, przestań!
Złapałam za poduszkę i walnęłam nią w jego głowę.
-Oooo, chcesz wojny?-zapytał łapiąc za poduszkę
-Dajesz!-powiedziałam i przyłożyłam mu w brzuch
-Osz ty! Doigrałaś się!
Okładaliśmy się tak poduszkami chyba z pół godziny. W końcu Jaś klęknął na przede mną i podniósł ręce do góry.
-Poddaję się-powiedział bezradny.
-Jaki mięczak-zaśmiałam się
-To co teraz robimy?
-Nie mam pojęcia.

Ustaliliśmy, że obejrzymy jakiś film. Jaś jakiś wybrał i oglądaliśmy go leżąc na brzuchu. Kiedy była jakaś romantyczna scena Jaś przysunął się bliżej mnie. Obróciłam głowę w jego stronę. Wtedy on zrobił to samo. Nasze usta dzieliły milimetry...
-Wróóóciłam!-rozległ się po całym domu krzyk. Jaś momentalnie się ode mnie odsunął, a po chwili drzwi od pokoju zostały otworzone przez jakąś kobietę.
-Jasiek, chodź mi...-przerwała, gdy zobaczyła mnie-O, przepraszam. W czymś przeszkodziłam?
-Nie, nie-zaprzeczył szybko-To moja koleżanka Marta. Zapomniała kluczy do domu, a jej rodzice wrócą dopiero wieczorem, więc zaproponowałem, żeby przyszła do nas.
-Ale jeśli przeszkadzam...-zaczęłam
-Oj, w niczym nie przeszkadzasz-przerwała mi-Możesz tu zostać ile chcesz.
-Dziękuję.
-Ah, proszę, to naprawdę żaden kłopot. Ale możecie mi pomóc rozpakować zakupy? Znaczy ty, Marta, nie musisz, ale Jasiek-tu spojrzała znacząco na syna-już musi.
-Chętnie pomogę-powiedziałam podnosząc się z łóżka.

Z pierwszej siatki wyciągnęłam mleko i ser. Schowałam je do lodówki. Potem wyciągnęłam mandarynki, które wrzuciłam do miski z owocami. Już zaglądałam do siatki po kolejne rzeczy, kiedy zobaczyłam, że Janek mi się przygląda.
-Chyba miałeś rozpakowywać zakupy, nie?-mruknęłam patrząc w jego stronę
-Miałem-przyznał podchodząc bliżej mnie
-Jasie...-przerwałam, gdy musnął moje usta swoimi. Po chwili oprzytomniałam-Co ty robisz? Twoja mama jest...
-W pokoju obok-przerwał mi
-No dobrze, ale zaraz może tu przyjść.
-I co z tego?
Pokręciłam z niedowierzaniem głową. Jaki uparciuch.
-A skąd ty w ogóle wiesz, że ja chcę się z tobą całować?-zapytałam, ale po chwili pożałowałam tych słów. Jaś posmutniał i odsunął się ode mnie. Resztę siatek rozpakowywaliśmy w milczeniu i nie patrząc się na siebie. W którymś momencie usłyszałam bardzo cicho piosenkę Rumour. W pierwszej chwili nie skojrzyłam, ale po kilku sekundach oświeciło mnie. Mój telefon! Popędziłam do pokoju Jasia i spojrzałam na wyświetlacz - Mama.
-Halo?
-Córuś! Boże jedyny! Tak się martwiłam! Czemu nie odbierasz? Gdzie ty w ogóle jesteś?
A no tak. Zapomniałam powiedzieć rodzicom, że idę do Jasia. Jednak oni powinni wrócić dopiero za jakieś 3 godziny.
-Nie słyszałam jak dzwoniłaś. Jestem u kolegi, bo zapomniałam kluczy...
-Jakiego kolegi?
-Takiego jednego.
-Przystojny?
-Mamo, proszę przestań-powiedziałam roześmiana
-Dobra, dobra. Po prostu chce trochę wiedzieć o swoim przyszłym zięciu.
Przewróciłam oczami. Cała ona.
-A ty nie w pracy?-spytałam
-Nie, wypuścili nas dzisiaj wcześniej.
-O, to fajnie.
-A za ile będziesz wracać?
-Nie wiem, właściwie to mogę już nawet teraz...
-Dobra, to czekam. Kocham cię. Pa, pa!
-Ja ciebie też. Pa!
Rozłączyłam się, ale po chwili usłyszałam za sobą chrząknięcie. Odwróciłam się i zobaczyłam Jasia stojącego w drzwiach.
-Już idziesz?-zapytał ze smutkiem
-Tak...
-Szkoda.

Kiedy zakładałam buty Jaś stał i patrzył się na mnie.
-To...Do zobaczenia?-spytał otwierając mi drzwi
-Do zobaczenia-powiedziałam wychodząc
-Trafisz do domu?-zapytał po chwili
O kurde. Właśnie. Nie miałam bladego pojęcia gdzie jestem.
-Eee...Nie-przyznałam-Możesz mnie odprowadzić?
Był zdziwiony trochę moją propozycją, ale zgodził się. Szybko założył buty i zamknął drzwi.

Szliśmy tak kilka minut w całkowitej ciszy. Cały czas patrzyłam się na swoje buty. Było mi po prostu wstyd. Jakbym nie palnęła tamtego głupstwa to pewnie teraz siedziałabym z nim na łóżku i wygłupiała się. Noo, oczywiście robiąc przerwy na jakieś drobne pocałunki. Poczułam jak Jasiek mnie obserwuje. Popatrzyłam na niego zmieszana.
-Wziąłeś na serio to co powiedziałam?-spytałam zatrzymując się
-Ale co?-zapytał niepewnie
-No to, że niby nie chcę się z tobą całować-popatrzyłam w jego oczy. Było widać w nich smutek i przygnębienie.
-Przepraszam...-powiedziałam po chwili. Byłam smutna i wściekła na samą siebie.
-Nie musisz przepraszać. To ja powienienem bo cię pocałowałem... - przeczesał lewą ręką swoje gęste włosy.
-Ja tylko żartowałam. Tak naprawdę...- przerwałam gdy zobaczyłam zaskoczenie na twarzy Jaśka.
-Podobało Ci sie?-zapytał niepewnie. Zagryzłam wargę.
-Tak...


_____________________________________________________________________

Jakoś tak średnio mi wyszedł ten rozdział, 
jednak mam nadzieję, że Wam się spodobał.

Bardzo dziękuję mojej kochanej Oliwii i Natalce <3
Które mi bardzo pomogły z tym rozdziałem ;*
  
Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska


czwartek, 5 marca 2015

Rozdzial 6

Kurde. Patrzył na mnie tymi swoimi brązowymi oczami w których można by utonąć. Czemu on mnie takpociągał? Musiałam.
-To do zobaczenia-powiedziałam i pocałowałam go w policzek, a wtedy oczy Jasia momentalnie się rozszerzyły.

   Następnego dnia obudził mnie dźwięk budzika. Kiedy już minęła piosenka Elli stwierdziłam, że trzeba wstać. W końcu dzisiaj szkoła. Niechętnie podniosłam głowę rozglądając się po pokoju. Przypomniało mi się co się wczoraj stało. Westchnęłam opuszczając głowę z powrotem na poduszkę. Tak. Zachowałam się jak dziecko. Kiedy pocałowałam Jasia w policzek i zobaczyłam, że jest zaskoczony speszyłam się. Szybko otworzyłam drzwi i weszłam do domu. Biedaczek. Nie mógł powiedzieć nawet słowa. Z niedobrym humorem podniosłam się z łóżka. Wzięłam telefon do ręki i spojrzałam na wyświetlacz - 6:52. Cholera. O siódmej trzydzieści muszę wyjść, żeby zdążyć do szkoły. Wyciągnęłam z szafy przygotowane ciuchy i skierowałam się do łazienki.

Po szybkim prysznicu, ubraniu się i założeniu soczewek zaczęłam pakować wszystko do szkoły. Kiedy chowałam do torby książki od fizyki oświeciło mnie, że mamy dzisiaj z niej sprawdzian. Świetnie! Nic nie umiem! Po prostu pięknie....Dzień nie mógł zacząć się lepiej. Właśnie, czas - czterdzieści po siódmej! W tej chwili pożałowałam, że nie zawsze jestem punktualna. Szybko chwyciłam za torbę, ubrałam buty i wyszłam kierując się do szkoły. Kiedy zadzwonił dzwonek oznaczający koniec lekcji byłam przeszczęśliwa. Wyszłam przed szkołę razem z Polą, Karoliną i Monią. Chwile pogadałyśmy, po czym pożegnałam się z przyjaciółkami. Nie miałam humoru, ale wymówiłam się bólem głowy. Sprawdzian poszedł mi koszmarnie, szczególnie, że nie jestem dobra z fizyki. Cóż, trochę mi pomagała siedząca obok  Pola, ale i tak poszło niezbyt dobrze. Nawet nie wiem czy dwója z tego będzie. Kiedy doszłam do domu otworzyłam torbę szukając kluczy. Ale nie mogłam ich znaleść. Rano była jeszcze mama, więc ona zamknęła drzwi, ale...Boże! Rodzice wracają wieczorem. Co mam robić przez ponad 8 godzin? Przeszukałam torbę jeszcze raz. Niestety. Nie ma kluczy. Ten dzień nie może być gorszy. Po prostu nie może.


*Perspektywa Jasia*

Nie mogłem skupić się na lekcjach. Cały czas myślałem o wczorajszym zachowaniu Marty. Kiedy pocałowała mnie w policzek byłem totalnie oszołomiony. Jeszcze dwa dni temu zastanawiałem się, czy w ogóle będzie chciała się ze mną spotykać, a teraz zastanawiam się co by było jakby nie uciekła tak szybko. Byłbym pewnie lekko zaskoczony, ale potem oddałbym jej buziaka. Tylko tym razem, nie w policzek, a w usta. Te jej małe, pełne, słodkie...Stop! Janek, zakaz myślenia o tym, bo zaraz będziesz musiał się z nią spotkać i ją pocałować. Czekaj, czekaj, czy ja właśnie o tym nie myśle? Kurde. Muszę do niej zadzwonić. Zatrzymałem się w środku drogi i wybrałem numer. Po dwóch sygnałach odebrała.
-Halo?-zapytała cichutko
-Hej, tu Janek-oznajmiłem radośnie
-Ah. Cześć-mruknęła smutno. Coś było nie tak.
-Coś się stało?
-Nie, nie. Wszystko jest ok, po prostu mam fatalny dzień.
-Jak to?
-Tak to!-powiedziała rozzłoszczona-Nie mogę mieć fatalnego dnia? Najpierw spóźniam się do szkoły, potem nic nie umiałam na sprawdzianie z fizyki, a kiedy wróciłam do domu okazało się, że nie wzięłam kluczy! Jeszcze do tego cały czas myślę o tym, że wczoraj zachowałam się jak idiotka!
Nie wiedziałem co odpowiedzieć. Szczególnie zdziwiło mnie ostatnie zdanie.
-Jak idiotka...?-zapytałem nie rozumiejąc
-Boziu, cały ty-mruknęła roześmiana. No! Chociaż udało mi się ją rozśmieszyć, to już coś-Ja ci tu tyle strasznych rzeczy mówię, a ty tylko na tym jednym zdaniu się koncentrujesz. Ale nie obchodzi cię na przykład to, że będę musiała spędzić osiem godzin na schodach przed domem.
-Co?!
-Nie wzięłam kluczy, a rodzice przyjdą dopiero wieczorem.
-To przyjdź do mnie-zaproponowałem szybko
-No nie wiem...
-Chodź, nie będziesz przecież siedzieć tyle godzin pod domem.
Chwilę milczała.
-Dobrze, tylko jest taka jedna sprawa.
-Hm?
-Nie wiem gdzie mieszkasz-powiedziała roześmiana.
-O boże, faktycznie-stwierdziłem też się śmiejąc-To poczekaj pod domem, zaraz po ciebie przyjdę.


*Perspektywa Marty*

Siedziałam na schodach czekając na Jasia. Kurde, minęło już ponad półgodziny. Czemu go jeszcze nie ma? Zaraz, zaraz. Czy ja mu podałam adres? O kurde, chyba nie. Muszę do niego zadzwonić. Już szukałam telefonu, kiedy zobaczyłam Jasia idącego w moją stronę. Jak on pamięta mój adres? Przecież odprowadzał mnie tylko dwa razy.
-Hej-powiedział uśmiechając się
-Cześć...
Chwilę milczeliśmy, ale po chwili Jaś się odezwał.
-To idziemy?
Pokiwałam głową i wstałam. Całą drogę przebyliśmy w milczeniu. Kiedy doszliśmy do jego domu wyjął klucze i otworzył drzwi przepuszczając mnie. Weszłam do środka rozglądając się dookoła. Byliśmy w krótkim korytarzu, a tuż przy wejściu po prawej stronie były kręte schody.
-Chodź na górę-powiedział Jaś, kiedy zdjął buty i wszedł na pierwszy stopień
-A co jest tam?-zapytałam patrząc na drzwi, które były na końcu korytarza
-Hm? A tam. Garaż, przez który można też  przejść do ogrodu.
Przytaknęłam i posłusznie weszłam na górę. Na samym końcu schodów były drzwi. Spojrzałam na Jasia pytająco.
-Wiesz, żeby Ariston nam nie uciekł-mruknął otwierając je. W tym samym czasie pies podbiegł do nas. Jaś szybko zamknął drzwi po czym przywitał się z pupilem.
-Dobra, Ari, trzeba się też zająć naszym gościem-powiedział patrząc w moją stronę. Pies podbiegł do mnie i pociągnął za kawałek mojej spódnicy. Zdziwiłam się, ale posłusznie za nim poszłam. Poprowadził mnie aż do salonu. I całe szczęście, bo dom jest tak duży, że w życiu bym nie trafiła.
-Dziękuję-powiedziałam i pochyliłam się, żeby go pogłaskać. Widać, że pieszczota mu się spodobała, bo przymrużył oczy.
-Dobra, chodź-mruknął Jaś
-A co? Jesteś zazdrosny?-zapytałam złośliwie, na co on popatrzył na mnie zdziwiony.

Kiedy weszliśmy do jego pokoju pierwsze co rzuciło mi się na oczy to wielkie łóżko.
-Ooo-westchnęłam kładąc się na nim-Boziu, jakie wygodne. Już nie wstane.
-Nie musisz-powiedział roześmiany Jaś-Ale przesuń się trochę, bo ja też chcę się na nim położyć.
Niechętnie przesunęłam się na lewą stronę łóżka, po czym Jaś usiadł obok mnie z laptopem.
-Miałeś się położyć-stwierdziłam
-Zaraz-mruknął
Eh, może się myliłam? Może wcale mu się nie podobam? Ale w końcu zaprosił mnie do siebie...z grzeczności. O boziu, jaka ja byłam głupia! Przecież nikt by nie mógł zakochać się w jakiejś grubej krowie!

Leżałam tak przez kilka minut patrząc na sprawdzającego coś na laptopie Jaśka. Po chwili mi się znudziło, więc usiadłam i rozejrzałam się po pokoju. Zaciekawiła mnie gitara stojąca w rogu.
-Grasz?-zapytałam podchodząc do instrumentu
-Hm?-zapytał odrywając się od monitora
-Czy umiesz na niej grać?
-Na gitarze?
Kiwnęłam głową.
-Pewnie.
-A zagrałbyś coś dla mnie?-zapytałam prosząco
-Jeśli chcesz...
Podałam mu gitarę i usiadłam obok niego. Patrzyłam jak delikatnie ciągnie za struny. Boże, pięknie grał. Mogłabym całą wieczność słuchać tej melodii. Niestety, w tym czasie pies wszedł do pokoju i wskoczył na łóżko zahaczając o gitarę.
-Ehhh...-westchnął Jaś wstając-Lepiej ją odłożę.
Pies nie zdawając sobie sprawy co właśnie zrobił wskoczył mi na kolana. Uśmiechnęłam się i zaczęłam go głaskać.
-Niesamowite-mruknął z podziwem Jaś siadając obok nas
-Niby co?
-No to, że Ariston tak Cię lubi. Zwykle jest nieufny w stosunku do obcych.
-Tak?-zapytałam zdziwiona, a w tym samym czasie pies zaczął lizać mnie po policzku
-Tak. Nawet raz rzucił się na moją byłą, kiedy się całowali...-przerwał nagle-Znaczy...
-A może tak mnie lubi, bo się nie całujemy?-wtrąciłam roześmiana zrzucając z kolan natrętnego lizacza
Jaś popatrzył na mnie zdziwiony.
-Może-przytaknął, a po chwili dodał-Ale trzeba to sprawdzić.
Po czym pochylił się i mnie pocałował.


_____________________________________________________________________

Przepraszam Was bardzo, że tak późno jest post
I za to, że jest taki krótki ;_;

Niestety, jestem chora i fatalnie się czuję.
Całą noc nie spałam bo bolało mnie gardło i budził mnie kaszel. 
A później rano nie mogłam zasnąć, bo mnie głowa bolała. 
Potem popołudniu napisałam rozdział i w końcu udało mi się zasnąć...

I dopiero co się obudziłam,
a jeszcze nie mogłam go znaleść nigdzie w kompie ;_;

Ale dzisiaj mam zamiar się wyspać.
Jutro rozdział będzie dłuższy! Obiecuję ;*
  
Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

środa, 4 marca 2015

Rozdzial 5

Skąd do cholery ktoś wie jak mam na imię? Wystukałam szybko dwa słowa "Kim jesteś?". Na odpowiedź nie musiałam czekać zbyt długo. Tylko tym razem było też dołączone zdjęcie. Wiadomość brzmiała: "Już wiesz?"

    Nie śpieszyłam się, bo miałam jeszcze czas. Umówiłam się z Jasiem do kina dopiero o trzynastej. Czyli miałam prawie dwie godziny do wyjścia.

Kiedy już wzięłam prysznic i się ubrałam wybiła dwunasta. Wystarczyło wyjść za pół godziny. Właśnie, muszę założyć soczewki, żeby cokolwiek widzieć w tym kinie. Ale niestety nie mogłam nigdzie ich znaleść. Tak, jestem krótkowidzem. Zwykle nosze soczewki, ale czasem musze też założyć moje czarne okulary. Boże, nie nosiłam ich już chyba z rok. Założyłam je i stanęłam przed lustrem. Ale patrzyłam na ziemie bojąc się swojego odbicia. To troche dziwne, ale tak mam. Boje się, że będę wyglądać tragicznie.
-Zresztą jak zwykle-mruknęłam pod nosem. Wtedy do pokoju weszła moja mama.
-Ooo! Założyłaś okulary?-zapytała zdziwiona
-Tak, bo nie mogę nigdzie znaleść soczewek-odpowiedziałam zrozpaczona odsuwając się od lustra
-Jak bardzo chcesz to mam awaryjnie te jednorazowe.
-Tak? O boziu, mamo, jesteś wielka-powiedziałam przytulając się do niej.

   Za dziesięć trzynasta byłam już w kinie. To moje kolejne wariactwo - punktualność. A wszyscy mówią, że to wielka zaleta i powinnam być dumna. Dobra, przyznaje, czasem fajnie być punktualną. Ale nie wtedy, kiedy umawiasz się np. z koleżanką na czternastą, ty przychodzisz piętnaście minut przed, a ona dopiero dziesięć po. Wtedy czekasz na nią półgodziny. Nie powiecie mi, że to jest fajne.
-Hej, długo czekasz?-z rozmyślań wyrwał mnie głos Jasia, który nagle pojawił się obok mnie
-Nie, dopiero kilka minut. A na co tak w ogóle idziemy?
-Szczerze to nie mam pojęcia-powiedział roześmiany-Zastanawiałem się nad takim jednym filmem ale nie wiem czy lubisz horrory.
Ehh, czy lubie? Ogólnie dość sporo ogladam z przyjaciółkami. Tylko to wygląda tak, że siedzę z poduszką w rękach i kiedy jest jakiś straszny moment kryje się za nią. Wiecie, horror może być sam w sobie ciekawy, ale straszne duchy, które tam występują już nie.
-Hmm? Bo jak nie lubisz to możemy pójść na co innego. Nie ma sprawy-powiedział uśmiechając się-Mogę się dostosować.
-Nie ma potrzeby. Lubię horrory.
-Tak? To świetnie! Ale na pewno? Nie chce cię zmuszać, możemy pójść na co innego.
-A co? Już się boisz?-zapytałam złośliwie
-Pff! Ja? To ty będziesz piszczeć najgłośniej na sali-odpowiedział śmiejąc się-Idę po bilety. Poczekaj tu.

   Kiedy wrócił z biletami weszliśmy na drugie piętro, gdzie były sale kinowe.
-Chcesz coś?-zapytał Jaś patrząc w stronę kas z jedzeniem
-Niee, dzięki-mruknęłam. Nie musi mi przecież nic kupować. To nie jest randka tylko...no takie jakby spotkanie. Przyjacielskie.
-A co jest dla ciebie lepsze? Popcorn czy nachosy?
-Mówiłam, że nic nie chcę.
-No tak, tak. Wiem. Ale jakbyś miała wybierać to wolisz popcorn czy nachosy?-zapytał nie ustępując
-Nic. Wolałabym nic.
-Dobra, czyli nic z dwiema colami i popcornem-powiedział podchodząc do lady. Jak on mnie wkurza! Nic to nic! Jednak zanim zdążyłam zaprzeczyć ten już złożył zamówienie.
-Sam będziesz to wszystko jadł-mruknęłam podchodząc do niego
-A jak nie dam rady? To pomożesz mi?
-Nie. To się zmarnuje. I tyle.
-Ale uparciuch z ciebie.
Kasjer dał mu jedzenie, a wtedy Jaś wyjął portfel i zapłacił.
-Pomożesz mi? Bo niestety nie mam trzystu rąk-powiedział po czym złapał za popcorn i colę odchodząc szybko. Wzięłam niechętnie napój i skierowałam się w stronę Jasia, który stał przy bramce.
-Może pan to potrzymać?-zapytał, kiedy mężczyzna poprosił o bilety-Bo mam zawalone ręce i nie mogę ich wyjąć.
-A nie może ci tego twoja dziewczyna potrzymać?
Jaś zaśmiał się cicho i odwrócił się do mnie.
-Kochanie-zaczął roześmiany-Przypilnujesz popcornu?
Wspominałam, że on mnie wkurza? A tak, chyba tak. Ale trudno. Powtórzę jeszcze raz. Niechętnie wzięłam od niego ten popcorn i lekko naburmuszona czekałam, aż będziemy mogli przejść.

Dziewczyna? Też coś! Jemu było do śmiechu, a mi nie. Wręcz przeciwnie. Byłam lekko zawstydzona.
-Sala piąta-powiedział mężczyzna oddając Jasiowi bilety-Życzę miłego seansu.
-Dziękujemy-odparł Jaś i ruszył przed siebie. Podbiegłam do niego gubiąc trochę popcornu po drodze. Weszliśmy do sali piątej, gdzie było już ciemno. Jaś pokierował mnie gdzie mam usiąść. I całe szczęście, bo nie wiedziałam, które miejsce, a co dopiero rząd. Usiadłam kładąc na kolana popcorn, a obok siebie cole. Ale ja tego nie chciałam. Uparciuch jeden musiał zamówić, żeby zrobić mi na złość.
-Mówiłam Ci już, że jesteś wkurzający?
-Ja?-zdziwił się
-Nie, kosmita-mruknęłam-Jasne, że ty!
-Ehh, postawiłem tobie kino, dałem jedzenie i picie, a ty i tak jesteś niezadowolona.
Kurde. Ma racje. Pokazuje mu się w najgorszym świetle. Jakbym była wybredna do potęgi. Przemilczałam reszte reklam bojąc się, że powiem znowu jakąś głupote. Kiedy zaczął się film oddałam Jasiowi popcorn.
-To dla Ciebie-wyszeptał chcąc mi go zwrócić.
-Nie, dzięki. Naprawdę nie chce.
-No...-mruknął patrząc na wielki karton popcornu-Ja sam tego nie zjem. Musisz mi pomóc.
-Dasz rade.
Jaś pokręcił głową kierując popcorn w moją strone. Żeby nie być taka najgorsza wzięłam trochę, a on uśmiechnął się.

Film na początku był nawet fajny. Ogólnie pierwsze półgodziny nie było takie straszne. Nawet zdążyłam już zjeść z Jasiem pół popcornu. Jednak później było gorzej. W pewnym straszym momencie zamknęłam oczy bojąc się twarzy ducha. Ścisnęłam też odruchowo oparcie mojego fotela. Kiedy Jaś to zauważył położył swoją dłoń na mojej i powiedział, żebym się nie bała. Uspokoiłam się momentalnie i oglądałam dalej film. Wtedy nagle wyskoczył jakiś straszny duch i podobnie jak reszta sali wrzasnęłam i mocno ścisnęłam rękę Jasia. A ten co robił? Śmiał się.
-Mówiłem, że będziesz piszczeć najgłośniej na sali-wyszeptał rozbawiony.

Kiedy w końcu film się skończył odetchnęłam z ulgą. Niestety, przez to, że nażarłam się popcornu było mi strasznie słono, więc wypiłam prawie całą cole. Gdy wyszliśmy już z sali rozglądałam się za łazienką.
-Czekaj, pójdę do toalety-powiedziałam do Jasia
-Ok, poczekam tu na ciebie

Gdy wróciłam zobaczyłam Janka siedzącego obok jakiejś dziewczyny. Boże, była śliczna. I szczupła co najważniejsze. Miała czarne włosy siegające do pasa i pasujące do nich bardzo ciemne oczy. W porównianiu do tej szczupłej, pięknej dziewczyny byłam nikim. A nawet więcej. Byłam grubą, brzydką krową. Jednak musiałam do nich podejść. Nie będę przecież stała w miejscu jak idiotka.
-Hej-powiedziałam niepewnie
-O, już jesteś-zaczął Jaś-To świetnie. Akurat natknąłem się na koleżankę z klasy.
-Cześć-odezwała się wyciągając do mnie rękę-Jestem Ania.
Nawet imię ma śliczne, ehh...
-Marta-mruknęłam ściskając jej dłoń
-Dobrze, to ja wam już nie będę przeszkadzać-powiedziała wstając
-Wcale nam nie przeszkadzasz-odparł szybko Jaś
-I tak przyjaciółki już na mnie czekają-powiedziała patrząc w kierunku dwójki dziewczyn-Więc ja już zmykam. Miło było cię poznać, Marta.
Czemu zawsze śliczne dziewczyny muszą być też takie miłe? Patrzyłam z podziwem na oddalającą się Anię. Boziu, ile bym dała, żeby być taka piękna. Wszyscy chłopcy się za nią oglądali.
-Miła, nie?-zapytał Jaś
-Tak, i to bardzo-mruknęłam-Nie rozumiem tylko jednego.
-Hmm?
-Czemu umówiłeś się do kina ze mną, a nie z nią?
Widać, że to pytanie zbiło go z tropu.
-Nie rozumiem...-powiedział w końcu
-No wiesz. Ona jest śliczna, szczupła, miła, a ja...-przerwałam. No i co mam powiedzieć? Że jestem brzydką, grubą, złośliwą krową? Niee, to by nie działało na moją korzyść.
-A ty jesteś jeszcze piękniejsza, szczuplejsza i milsza-powiedział Jaś łapiąc mnie za ręce.
Stałam jak ten słup soli i wpatrywałam się w niego z otwartymi oczami. On tak chyba nie sądzi? No pewnie, że nie. Chciał tylko poprawić mi humor. Albo się ze mnie ponabijać.
-A tak serio?-mruknęłam-Czy dzisiaj jest Narodowy Dzień Dobroci dla Zwierząt?
-Boże-jęknął Jaś-Jaką ty masz niską samoocenę.
-Zapomniałeś dodać "słuszną".
-Nie-powiedział przybliżając się do mnie-Musisz zrozumieć, że jesteś naprawdę wspaniałą dziewczyną, Marta.
Przełknęłam głośno ślinę, a on uśmiechnął się lekko.
-Idziemy?
-Tak-odpowiedziałam cicho
Wtedy Jaś złapał mnie za rękę i pociągnął do wyjścia. Zatrzymał się dopiero przy jakimś aucie.
-Podwieść cię?
-To twój samochód?-zapytałam niedowierzając
-Tak-powiedział uśmiechnięty, po czym otworzył mi drzwi-Panie przodem.
Wsiadłam siadając na wygodnym siedzeniu. Po chwili Janek zajął miejsce obok mnie. Podałam mu adres i ruszyliśmy.

Gdy już dojechaliśmy pod mój dom Jaś wysiadł i otworzył mi drzwi. Po chwili oboje staliśmy już na dworze.
-Dziękuję. I za podwózkę, i za kino i za ten popcorn-powiedziałam śmiejąc się
-Nie ma sprawy.
Staliśmy teraz tak przed sobą nie wiedząc co powiedzieć. Miałam wielką ochotę go pocałować, ale nie wiedziałam, czy on tego chce.
-To...do jutra?-zaczął niepewnie
-Niestety, ale jutro jest poniedziałek-mruknęłam-Szkoła, wiesz...
-Aaa no tak.
Kurde. Patrzył na mnie tymi swoimi brązowymi oczami w których można by utonąć. Czemu on mnie tak pociągał? Musiałam.
-To do zobaczenia-powiedziałam i pocałowałam go w policzek, a wtedy oczy Jasia momentalnie się rozszerzyły.

_____________________________________________________________________

Kochane <3
Bardzo dziękuję, że dajecie tyle pozytywnych komentarzy
 i na blogu i na asku!
Nawet nie wiecie jak to motywuje! ;*

Postaram się robić dłuższe rozdziały, ale wiecie...
Ja też mam szkołę, lekcje, spotkania z przyjaciółmi i mało czasu xd
A taki rozdział to minimum z 1/2 h,
więc naprawdę nie jest łatwo,
ale.... postaram się :>


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

wtorek, 3 marca 2015

Rozdzial 4

Jakim ja jestem debilem! Przy pierwszym spotkaniu widzi jak całuje mnie inna dziewczyna, a przy drugim zniszczyłem jedną z najważniejszych rzeczy w jej życiu! Aż boję się co będzie jak się trzeci raz zobaczymy. Zaraz...a co jeśli ona nie chce się więcej ze mną spotykać?

    Kiedy siedziałam tak wypłakując się w bluze Jasia, a on głaskał mnie po plecach czułam się cudownie. Oparł swoją głowę o moją, a ja powoli się uspokojałam. Odsunęłam się od niego, bo nie wiedziałam, czy nadal chce przytukać jakąś zasmarkaną brzydule.
-Przepraszam, nie powinnam się tak rozklejać-mruknęłam
-To ja niepotrzebnie zacząłem temat...
Nie wiedziałam co odpowiedzieć, ale wtedy przypomniała mi się książka. Wstałam i podeszłam do pozostałościach po niej i zaczęłam zbierać kartki.
-Pomogę Ci-powiedział wstając z koca. Zbieraliśmy kartki nie odzywając i nie patrząc na siebie. Kiedy skończyliśmy Janek dał mi swoje zebrane strony
-Dzięki.
-Jeszcze raz cię przepraszam-powiedział cicho
-Nie twoja wina...
Uśmiechnęłam się nieśmiało, ale on nie odwzajemnił uśmiechu. Wydawał się taki...przybity. A przecież mówiłam mu, że to nie jego wina.
-Wszystko okej?-zapytałam patrząc mu w oczy
-Tak.
-Wydajesz się przybity-powiedziałam łapąc go za rękę. Wtedy podniósł wzrok i zdziowiony popatrzył na mnie. Speszona cofnęłam dłoń, ale Jaś szybko ją złapał. Trzymaliśmy się tak za rece w ciszy patrząc na siebie.

Wtedy zauważyłam, że ma na bluzie wielką plame - pewnie od mojego płaczu.
-Boże!
-Co?-zapytał Jaś od razu się prostując
-Jak ja ci pobrudziłam bluze-jęknęłam
Bałam się, że będzie wkurzony, ale on się zaczął śmiać.
-Nie jesteś zły?-zapytałam cicho
-Co?-zapytał roześmiany powoli się uspokajając-Nie,nie. Po prostu myślałem, że coś się stało, a ty rozpaczasz nad plamą.
Miał rację. Czy ja nigdy nie umiem zachowywać się normalnie?
-Ale chyba nie będziesz tak chodził po mieście?
-Co?-zapytał nie rozumiejąc o co mi chodzi
-No wiesz, z tą plamą. Weź zdejmij bluzę, o ile masz coś pod spodem i połóż na słońcu to momentalnie wyschnie.
Jaś przyznał mi rację i zaczął zdejmować bluzę. Wtedy jego koszulka też się na chwilę podniosła ukazując umięśniony tors. Westchnęłam cichutko. Na moje nieszczęście chwila ta trwała bardzo krótko i po chwili Janek już szedł położyć bluzę na trawie. Kiedy on się zastanawiał gdzie ją położyć ja leżałam i na niego patrzyłam. Głowa trochę mnie pobolewała po płaczu.

Otworzyłam lekko oczy. Co się stało? Przysnęłam? Pierwsze co zauważyłam to przywiązany do drzewa pies. Pewnie Janek przywiązał, żeby nam nie przeszkadzał. Spojrzałam w drugą stronę i zobaczyłam jak Jaś chowa moją książkę do torby. Kiedy odwrócił się i zobaczył, że nie śpie podszedł do mnie.
-Obudziłem cię?
-Hm? Nie, nie. Sama się obudziłam, ty zachowywałeś się bardzo cicho-stwierdziłam chcąc usiąść, ale od płaczu głowa tak strasznie mnie bolała, że zrezygnowałam.
-Co? Coś cię boli?-zapytał zatroskany Jaś przybliżając się w moją stronę
-Trochę głowa. Od płaczu. Nie będziesz zły jeśli się zdrzemnę?
-Nie-zaprzeczył kręcąc głową
Wtedy zamknęłam oczy i już powoli zasypiałam, ale stwierdzłam, że to nie jest fair wobec Jasia. Ja zajmuje cały koc, śpie sobie w najlepsze, a ten co? Ma siedzieć na trawie i gapić się na mnie? Nie, o nie! Przesunęłam się bardziej w lewą stronę i położyłam się na boku.
-Proszę, masz miejsce-powiedziałam sennie
-Eee...Nie...Dzięki...Nie potrzebuję-jąkał się zmieszany
-No chodź-mruknęłam zamykając oczy i niektrolując co mówie-Przytul się do mnie...
Usłyszałam jak głośno przełknął śline. Ale po chwili poczułam jak przytula się do moich pleców. Wspaniałe uczucie. Zamruczałam cichutko. Wtedy Jaś wtulił swoją głowę w moją szyję.  Było mi cudownie. Chciałam, żeby ta chwila trwała wiecznie. Niestety, byłam strasznie zmęczona i po chwili zasnęłam.

Kiedy się obudziłam było już ciemno. Jaś spał obok wtulony we mnie. Boziu, wyglądał tak słodko, że najchętniej bym go nie budziła. Ale niestety trzeba. Szturchnęłam go parę razy póki nie otworzył oczu. Zaspany podniósł się z koca.
-Boże, jak już późno.
-Jaki Sherlock-zaśmiałam się. Janek podniósł swoją bluzę z ziemi, a potem poszedł do psa i odwiązał go. Ja w tym czasie składałam koc i pakowałam go do torby.
-Daleko masz do domu?-zapytał Jaś idąc w moją stronę
-Z półgodzinki, może trochę więcej-stwierdziłam
-I chcesz wracać sama, gdy jest tak ciemno?
-A mam wybór?-mruknęłam zapinając torbę
-Masz-powiedział Jaś stojący tak blisko mnie, że wystarczyłoby się lekko pochylić do przodu, żeby nasze usta złączyły się. Zastanawiałam się, co by było gdyby się tak stało. On chyba też, bo popatrzył w moje oczy i pochylił się lekko. Nasze usta dzieliły milimetry...ale nagle usłyszeliśmy głośne szczeknięcie. Momentalnie odsuneliśmy się od siebie.
-Ariaton...-zaczął Jaś z trudem opanowując złość-Czy ty zawsze musisz wszystko psuć?
Zaczęłam się śmiać. Widać, że starał się być obojętny, ale nie wychodziło mu to. Wyglądał tak stanowczo, tak poważnie, tak gniewnie, tak...śmiesznie! Jaś popatrzył na mnie zdziwiony, a ja wtedy jeszcze głośniej się śmiałam.

Kiedy szliśmy w stronę mojego domu wraz z ganiającym za ptakami psem gadałam z Jasiem. Rozmawiałam z nim o wszystkim i o niczym. Oczywiście on co chwila mnie rozśmieszał, więc nawet nie zauważyłam kiedy doszliśmy pod mój dom.
-Dzięki, że mnie odprowadziliście-powiedziałam kucając do psa i głaszcząc go-Nawet tobie dziękuję, pożeraczu książek.
Widać, że Jaś się zmieszał.
-Jeszcze raz przepraszam za niego-mruknął patrząc na swoje buty
-Przecież to nie twoja wina. I dziękuję, że mnie odprowadziłeś.
-Dorbiazg-powiedział podnosząc wzrok i patrząc w moje oczy
-To...-zaczęłam niepewnie z emocji przygryzając dolną wargę-Chcesz się jutro spotkać?
-Co?-zapytał otwierając szerzej oczy. Posmutniałam. Myślałam, że może choć trochę się mu podobam. A no tak, pamiętasz? Jesteś grubą brzydulą.
-Przepraszam...-powiedziałam cicho-Nic nie mówiłam...
-Nie, nie, nie!-szybko zaprzeczył łapiąc mnie za ręce-Ja bardzo chętnie się z tobą spotkam.
-Serio?-zapytałam otwierając szerzej oczy
-Tak.
Uśmiechnął się delikatnie, a po chwili wyjął swój telefon.
-Dobra, to podaj mi swój numer-powiedział roześmiany. Już miałam mu powiedzieć, kiedy przypomniała mi się sytuacja z przychodni.
-A co? Tą blondyną się już nie interesujesz?-mruknęłam starając się na obojętny ton-Już ją przeleciałeś i bierzesz się za kolejną?
-Co...?-zapytał zszokowany, ale po chwili spoważniał-Nie, nie! Z nią nic mnie nie łączyło.
-I dlatego wziąłeś od niej numer i przyjąłeś buziaka? A może skoro ode mnie bierzesz to ja też się nie liczę?
-Nie! Liczysz się. I to bardzo.
Zaskoczyły mnie jego słowa.
-Musisz mi uwierzyć-jego głos powoli się załamywał-Poprosiła mnie, żebym z nią wyszedł pogadać, a ja...nie wiem czemu się zgodziłem. Zaczęła coś opowiadać, nie słuchałem jej zbytnio, bo nie obchodziło mnie to. Pod koniec zapytała czy umówiłbym się z nią. A ja nie chcą jej urazić nie powiedziałem "nie". Zacząłem się wykręcać, a ona widząc to powiedziała, że da mi swój numer, żeby jakbym się zdecydował to do niej zadzwonił. Resztę chyba znasz....
Jaś patrzył na mnie wyczekująco. Ta historia brzmi nawet prawdopodobnie, ale nie można zbytnio ufać chłopakom. Już nie jeden tak mówił.
-Nie wiem czy ci wierzyć-przyznałam
-Mówie prawde! Przysiegam!
Patrzyłam na bezradnego Jasia, który stał jakby czekając na werdykt. Dobra, w sumie co mi grozi. Ewentualnie kolejny mi złamie serce. Westchnęłam. Powiedziałam dziewięć cyfr.
-Co?-zapytał zdezorientowany Jaś
-Mój numer-powiedziałam i powtórzyłam go jeszcze raz-Wierze ci.

Następnego dnia obudziła mnie moja ulubiona piosenka Rumour:

"Just tryin' to work out
How to be like myself
I'm just tryin' to work out
These cards I've been dealt

I'm just tryin' to work out
How to be like myself
I'm just tryin' to work out
These cards I've been dealt"

Spojrzałam w stronę dżwięku - telefon. Niechętnie podniosłam się z łóżka i spojrzałam na wyświetlacz. Dzwonił jakiś nieznany numer.
-Niepotrzebnie wstałam-mruknęłam odkładając komórkę.
Już miałam z powrotem wrócić do łóżka, ale usłyszałam dźwięk smsa. Zobaczyłam, że od tego samego numeru, który przed chwilą dzwonił. Przeczytałam "Śpisz?". Odpisałam szybko "Już nie", i po sekundzie przyszła kolejna wiadomość "Jaki z ciebie wielki śpioch, Marta! Już zaraz będzie jedenasta". Skąd do cholery ktoś wie jak mam na imię? Wystukałam szybko dwa słowa "Kim jesteś?". Na odpowiedź nie musiałam czekać zbyt długo. Tylko tym razem było też dołączone zdjęcie:


Wiadomość brzmiała: "Już wiesz?" 

_____________________________________________________________________

No! I to ja rozumiem! <3

Kochane, tak mnie motywujecie
tymi wszystkimi dobrymi słowami, 
tymi pozytywnymi komenatarzami,
 że mam ochotę pisać i 500 rozdziałów! :D

Dlatego zrobiłam o wiele dłuższy rozdział,
chyba najdłuższy z dotychczasowych :3

Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

poniedziałek, 2 marca 2015

Rozdzial 3

Pies był śliczny. Labrador - czyli moja ulubiona rasa - o kolorze biszkoptowym. Usiadłam obok niego i pogłaskałam go.
-Ariston!-usłyszałam jak ktoś wykrzyknął, a wtedy pies momentalnie oderwał się od mojej kanapki i odwrócił się biegnąc się do swojego pana. A był nim ten chłopak z przychodni...


   Wiedziałam, że mój pech jest legendarny, ale żeby aż tak? Nie wierze, po prostu nie wierze.
-Przepraszam, on uwielbia kanapki z pasztetem-powiedział uśmiechnięty chłopak głaszcząc swojego psa
-Niee, nic się nie stało-chrząknęłam
-Jeszcze raz prze...-przerwał, gdy oderwał się od pupila i zobaczył z kim rozmawia-Ooo...hej
-Ekhem...Cześć
Przez dłuższą chwilę staliśmy tak patrząc się na siebie.

-Tak w ogóle, to jestem Jaś-powiedział podchodząc do mnie i wyciągając w moją stronę rękę
-Marta-odpowiedziałam ściskając jego dłoń
-Jeszcze raz przepraszam za psa-powiedział uśmiechając się lekko
-Nie ma o czym mówić-zaśmiałam się. Dobra, jego dziewczyną nie będę, ale koleżanką chyba mogę?
-Robisz sobie piknik?
-Tak.
-Sama?
-Tak. Chyba, że liczysz się też ty i twój pożeracz kanapek.
-Aha, czyli już jesteśmy z tobą na pikniku?-zapytał podnosząc do góry jedną brew
-No chyba tak.
-Dobra. Choć, Ari-powiedział siadając obok mnie na kocu
Ta scena musiała wyglądać komicznie - koc na którym siedzi dziewczyna z otwartą buzią i śmiejący się z niej chłopak, a obok jego pies zaglądający do torby w poszukiwaniu kanapek.
-Czy ty to robisz specjalnie?-zapytał śmiejący się Janek wycierając łezki z kącików oczu
-Co?-zapytałam zdezorientowana
-Tą mine-powiedział wskazując na mnie palcem
-Nie robie żadnych min!
-Robisz.
-Nie!
-Tak.
-Nie!
-Tak.
-Skończmy z tym.
-Aha! Czyli przyznajesz, że robisz?-zapytał roześmiany
-Nie!-krzyknęłam i udając obrażoną splotłam ręce na piersi
-Oj, no nie obrażaj się-powiedział pochylając się do mnie i robiąc smutną minkę
-Pff! I ty mówisz, że ja robię głupie miny-prychnęłam odpychając go od siebie.

W tym momencie usłyszałam dźwięk drących się kartek. W pierwszej chwili nie rozumiałam co się dzieje, ale po kilku sekundach uświadomiłam sobie. Szybko się podniosłam i zobaczyłam jak pies gryzie moją książkę. Wszędzie walały się kartki, w większości zaślinione i podarte. Pewnie pies szukając kanapek znalazł książkę i postanowił się nią "pobawić".
-Boże...-powiedziałam cicho klękając i łapiąc za przypadkową kartkę. W tym samym czasie Jaś zorientował się co zaszło i próbował oderwać psa od resztek książki. Tak. Resztek. Może z kilkadziesiąt kartek i ledwo otrzymająca się okładka. Łzy same zaczęły napływać mi do oczu. Książka...Książka mojej babci...
-Zły Ariston! Co ty do cholery robisz?!-wrzeszczał Janek na psa, który skulił się w kulkę i piskał cicho
-Nie drzyj się na niego!-wykrzyczałam i rozpłakałam się na dobre. Chłopak popatrzył na mnie zdezorientowany. A ja płakałam patrząc na podarte strony i próbując je zbierać. Jaś kucnął obok mnie.
-Prze...Przepraszam-powiedział po chwili
-Nie twoja wina-stwierdziłam wycierając rękawem bluzy moje łzy-Ale to nie powód, żeby krzyczeć się na psa. Przecież to tylko zwierze.
-Ale swój rozum ma. Po za tym powinienem go pilnować...-powiedział Jaś patrząc na skulonego pod drzewem Aristona-To jakaś ważna książka?
Nie odpowiedziałam, bo wtedy na pewno rozpłakałabym się, więc tylko kiwnęłam głową.
-Boże, przepraszam-jęknął łapiąc się za głowę
-Nie twoja wina...-wykrztusiłam
-Moja. Właśnie oto chodzi, że moja.
Popatrzyłam w jego strone. Siedział skulony jak jego pies. Przecież nie może się obwiniać. To był wypadek.
-Nie powinnam jej brać na dwór-wykrztusiłam, próbując się nie rozpłakać-To też częściowo moja wina.


*Perspektywa Jasia*

Zdziwiłem się, że tak powiedziała. Inna dziewczyna wrzeszczałaby na mnie, na mojego psa, a ona nie. Uśmiechnąłem się lekko. No tak. Jest inna. Wyjątkowa.
-I z czego się tak cieszysz?-zapytała Marta też próbując się uśmiechnąć
-Wiesz, inna dziewczyna to wydarłaby się na mnie, nawyzywała od idiotów, a mojego kundla to chyba by już zatukła-powiedziałem patrząc w jej śliczne, zapłakane oczy-Ale ty nie. Obwiniasz siebie, mówisz, że to nie moja wina. Na psa też się nie wściekasz, bo "to tylko zwierze".
Teraz też się uśmiechnęła. Lekko, ale jednak. Zaczęła obracać w rękach kawałek papieru, smutniejąc powoli. No właśnie. Książka. Dlaczego tak się nią przejmuje? Przez dłuższą chwilę milczeliśmy. Zastanawiałem się czy nie przerwać tej ciszy i jej o to nie zapytać. No chyba nie będziemy milczeć przez wieczność?

-Dlaczego ta książka jest dla ciebie taka ważna?-wykrztusiłem w końcu
Chwilę milczała. Widziałem, że ledwo co powstrzymuje się od płaczu. Niepotrzebnie ją o to spytałem.
-Przepraszam. Nie musisz odpowiadać jeśli nie...
-To jest książka mojej babci-przerwała mi-Jest bardzo stara, jeszcze sprzed czasów wojny. Nie ma już drugiej takiej...
Przerwała na moment, ale po chwili kontynuowała.
-Babcia dała mi ją, kiedy leżała w szpitalu. Miałam 10 lat. Pamiętam jak mówiła, że jestem już tak duża, że będę umiała pilnować jej książki-powiedziała uśmiechając się przez łzy-Kiedy następnego dnia przyszłam ją odwiedzić zobaczyłam, że leży z zamkniętymi oczami. Myślałam, że śpi. Podeszłam do niej i pocałowałam ją w policzek. Zawsze ją to budziło. Kiedy nie otworzyła oczu zaczęłam nią potrząsać. Nagle do sali weszła pielęgniarka i zapytała co ja tu robię. Nie rozumiałam. Wtedy pielęgniarka wytłumaczyła mi, że moja babcia zmarła dziś rano...Tak bardzo ją kochałam...
Po tych słowach rozpłakała się opierając się o mój tors. Zacząłem ją głaskać uspokajająco po plecach. Jakim ja jestem debilem! Przy pierwszym spotkaniu widzi jak całuje mnie inna dziewczyna, a przy drugim zniszczyłem jedną z najważniejszych rzeczy w jej życiu! Aż boję się co będzie jak się trzeci raz zobaczymy. Zaraz...a co jeśli ona nie chce się więcej ze mną spotykać?

_____________________________________________________________________

Coś słabo z waszą aktywnością, kochane ;c

Wiecie, kiedy wam się podoba to komentujcie,
żebym wiedziała, że chcecie kolejną część.
A jak nie chcecie to też napiszcie to przerwe :D

W każdym razie tak średnio udał mi się ten rozdział, ale chyba jest ok, nie? ;3

Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

niedziela, 1 marca 2015

Rozdzial 2

Faktycznie, trochę mnie zamurowało. Przystojny chłopak u którego w normalnej sytuacji nie miałabym żadnych szans mówi mi, że...Boże...Czy ja mu właśnie przyznałam racje, że idiotycznie wyglądam?

   Kocham brać prysznic. Ciepła woda pieszcząca twoje zmarznięte ciało. Kropelki wody spływające po nagich plecach. Odprężone nogi, kiedy dajesz na nie mydło i wmasowujesz. Tak, uwielbiam to. Masz tą swoją strefę intymną. Możesz pomyśleć o swoich problemach, przeżyciach. I w tym momencie przypomniało mi się wczorajsze zdarzenie u lekarza...

"W sumie jeśli jakiś chłopak mówiłby wam, że idiotycznie wyglądacie to pewnie przywaliłybyście mu torebką. Ale ja nie myślałam o tym, tylko o tym, co powiedział wcześniej. Ładna? Ja? Wtedy zauważyłam, że mi się przygląda, jakby czekając aż ja coś powiem. No tak, jak to ja. Musiałam się zamyślić.
-Uraziłem cię?-zapytał po chwili
Dopiero po kilku sekundach do mnie dotarło, że coś powiedział. Już miałam zaprzeczyć, ale wtedy on coś powiedział
-Przepraszam...Nie sądziłem, że...-jakął się. To było na swój sposób urocze-Tylko żartowałem
-Nie, nie... Ja naprawdę...Nic się nie stało..-uśmiechnęłam się lekko, a on odwzajemnił uśmiech. Zastanawiałam się co powiedzieć, ale ułatwiły mi to otwierające się drzwi od gabinetu. Szybko wstałam i ruszyłam w ich kierunku mijając się z kaszlącą blondynką.

Weszłam do gabinetu i usiadłam na wygodnym krzesełku. Lekarz przeglądał coś na komputerze, mówiąc, że musi tylko coś sprawdzić i zaraz się mną zajmie. Dobra, mi to nie przeszkadzało. Miałam czas. Szczególnie, że byłam już tylko na kontroli ręki. Kilka miesięcy temu, kiedy byłam z przyjaciółmi na dworze i chodziliśmy po różnych pagórkach złamałam ją sobie. Nie trudno się domyślić jak - poślizgając się, lecąc w dół i spadając na nią. Niestety, była to prawa ręka, przez co musiałam na kilka miesięcy przerwać swoją pasję - rysowanie.
-Dobrze, kogo my tu mamy?-zapytał roześmiany doktor odrywając się od komputera-Ahh, Marta!
-Dzieńdobry-uśmiechnęłam się. Lekarz zadał mi kilka pytań, sprawdził dokładnie moją rękę, po czym oznajmił, że wszystko z nią w porządku. Podziękowałam i skierowałam się w stronę drzwi. Doktor pomachał mi i dodał tylko, żebym przez ten tydzień nie nadwyrężała zbytnio ręki.
-Będę ją oszczędzać-powiedziałam roześmiana otwierając drzwi-Jeszcze raz dziękuję. Dowidzenia!
Kontrola nie zajęła mi więcej niż dziesięć minut, czyli prawie dwa razy krócej niż innym. Wychodząc minęłam się z kobietą trzymającą za ręce dwójke dzieci. Wzrokiem szukałam tego chłopaka, ale nigdzie go nie było.

Zdziwiona tą sytuacją, ale szczęśliwa z dobrego stanu mojej ręki wyszłam z przychodni. I pierwsze co zobaczyłam to stojący obok siebie tamten chłopak i ta blondyna. On zapisywał coś na telefonie, a ona szczerząc się coś mu mówiła.
-Dobrze, to mój numer. Zadzwoń jak będziesz chciał się spotkać-powiedziała po czym stanęła na placach i pocałowała go w policzek. Stałam jak słup soli wpatrzona w nich. W tym samym czasie on chyba mnie zauważył, bo szybko odepchnął ją od siebie i zaczął biec w moją stronę. Na szczęście w tym momemcie podjechało czarne auto mojego taty. Szybko do niego weszłam. Spojrzałam przez szybę i ostatnie co zobaczyłam to smutnego chłopaka patrzącego w oddalającą się mnie"

Smutno mi, gdy sobie to przypominam. Minęły dopiero 2 dni, ale...nie mogę przestać o nim myśleć. Był taki przystojny, zabawany, miły, słodki...czarujący. Łudziłam się, że mu się spodobałam, a tu proszę. Wybrał seksowną blondynkę, zamiast grubej brzyduli. No tak, mogłam się domyślić.

Wyszłam spod prysznica i owinęłam się w miękki ręcznik. Rozpuściłam włosy, które więziły się w koku. Przeszłam do mojego pokoju i otworzyłam szafę. Wybrałam ciemne rurki, t-shirt z napisem „Free Hugs”, na to nałożyłam zieloną rozpinaną bluzę. Szybko złapałam za kartkę, bo miałam jakąś wielką ochotę coś narysować. Już kilka miesięcy nie mogłam tego robić...

Siedziałam przed biurkiem z ołówkiem w ręce i bezmyślnie wgapiałam się w pustą kartkę. Nie miałam bladego pojęcia co mogłabym narysować. I wtedy znowu przypomniał mi się tamten chłopak. Chwyciłam za długopis i zaczęłam rysować jak opętana. Po długim czasie moja praca była wreszcie skończona. No i cóż. Nie mogłam powiedzieć, że nie byłam z niej dumna.

-Jest idealna-powiedziałam trzymając ją w ręce i patrząc na nią z zachwytem-Jakby stał przede mną...
Opuszkami palców delikatnie dotknęłam mojego dzieła. Wpatrywałam się w nie przez dłuższy czas. Nagle rozległ się głośny dźwięk. Przestraszona krzyknęłam i dopiero po chwili zorientowałam się, że to mój telefon dzwoni. Lekko oszołomiona odebrałam.
-Halo?
-Hej, Marta
-Eee...No cześć...-wydusiłam, bo właśnie się zorientowałam, że kompletnie nie wiem z kim rozmawiam
-Tu Pola-mruknęła moja przyjaciółka, jakby domyślając się mojej sytuacji-Słuchaj, wybieramy się z Karoliną na rowery
-Yhy...
-Ostatnio znalazłyśmy super miejsce-mówiła podekscytowana-Musisz je zobaczyć! Trochę się jedzie, ale...
-Ola!-przerwałam jej zanim by się na dobre rozgadała-Ja nie mogę.
-Co?! Jak to?
-Muszę oszczędzać rękę przez ten tydzień...
-Nie przesadzaj! Kiedyś miałam złamaną nogę i jeszcze tego dnia którego zdjeli mi gips tańczyłam na konkursie.
-Zapytam mamy-mruknęłam, bo właśnie weszła do mojego pokoju-Napisze do ciebie, pa!
I szybko rozłączyłam się nie zważając na protesty Poli.
-Nigdzie nie idziesz-powiedziała szybko moja mama
-Ale nawet...
-Pewnie znowu po pagórkach będziecie łazić?
-Nie, miałyśmy pójść na rowery.
-Jeszcze gorzej-matka bezradnie wzniosła ręce do góry-Dziecko, zrozum, musisz oszczędzać tą rękę. Spacer jeszcze ok, ale rowery? Nie, nie i jeszcze raz nie.
-Ale...-nie zdążyłam nic powiedzieć, bo moja mama już wyszła

Wystukałam dwa słowa w smsie do Oli - "Nie mogę". Jednak po chwili pomyślałam, że nie będę gnić cały dzień w domu. Na spacer mogę iść? No dobra, to zrobię sobie piknik w parku. Spakowałam wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy - koc, poduszkę, książkę, telefon i jakiś spray na komary.

Potem poszłam do kuchni, żeby wziąć też coś do jedzenia. Z lodówki wyjęłam jakieś jogurty do picia i wodę. Później zrobiłam sobie kanapki z pasztetem. Gdy już moja torba była zapełniona zobaczyłam, że mama kupiła borówki. Musiałam je wziąć. Ledwo poruszająca się z ciężką torbą założyłam buty i wyszłam

Kiedy doszłam do parku wybrałam jakieś ładne miejsce. Było po prostu idealne. Za małą górką, bardzo blisko rzeki, dzięki czemu usłyszeć można tylko szum wody. Położyłam koc na trawie w cieniu drzew. Zaczęłam czytać moją książkę, ale w ogóle nie mogłam się skupić. Postanowiłam coś zjeść. Wybrałam kanapki z pasztetem. Zaczęłam je jeść ze smakiem. Nagle usłyszałam za sobą głośne szczeknięcie. Przestraszona podskoczyłam wypuszczając z rąk moją kanapkę. Wtedy pies podbiegł do mnie i zaczął ją jeść.
-Ale mnie wystraszyłeś-powiedziałam już spokojna i uśmiechnęłam się lekko do niego-Jeśli chciałeś kanapkę wystarczyło poprosić.
Pies był śliczny. Labrador - czyli moja ulubiona rasa - o kolorze biszkoptowym. Usiadłam obok niego i pogłaskałam go.
-Ariston!-usłyszałam jak ktoś wykrzyknął, a wtedy pies momentalnie oderwał się od mojej kanapki i odwrócił się biegnąc się do swojego pana. A był nim ten chłopak z przychodni...


_________________________________________________________________


W ostatnim rozdziale bylo tyle pozytywnych komentarzy,
że aż chciało mi sie pisać! <3

Dzieki temu zrobiłam trochę dłuższy rozdział :)
Wybaczcie, miałam dodac go wczoraj
ale stwierdziłam, że jest za krótki,
wiec wykasowałam z 1/3
i napisałam lepszą i dłuższą końcówkę.

Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

Ps.: Wielkie dzięki, Wika ♥