niedziela, 22 marca 2015

Rozdzial 22

-Ooo nie! Najpierw ty mi opowiedz jak tam nocka z Jaśkiem-mruknęła podnosząc jedną brew
-O boziu!-jęknęłam śmiejąc się
-No opowiadaj!
-Nie ma o czym. Przyszedł, obej...-przerwałam, kiedy zobaczyłam parę siedzącą przy oknie.


    Adam z Natalią. Co oni tutaj robią? I to razem? Kątem oka zauważyłam jak trzymają się za ręce.
-Na co tak patrzysz?
-Na nic
-Nie umiesz kłamać-stwierdziła Pola odwracając się
-Ehh...Na tamtą parę. Nie znasz.
-Yhy...-mruknęła lustrując ich wzrokiem-Pasują do siebie.
Czy ja wiem? Chociaż faktycznie...Ładnie razem wyglądają. W tej chwili podeszła do nich kelnerka. Adam wyjął portfel i zapłacił. Więc to chyba jednak randka. No nieźle.
-O, już wstają-westchnęła Pola odwracając się do mnie
-Tak, już wychodzą
-Dobra, to teraz opowiedz mi jak minęła noc z Jankiem
-Nie noc, ale i dzień-mruknęłam upijając łyk kawy, którą właśnie przyniósł kelner. Opowiedziałam Poli w skrócie co robiliśmy.
-Uuu, kręgle? Kiedyś chciałam cię wyciągnąć, ale...
-Dobra, dobra-przerwałam jej-Mów mi lepiej o tym swoim Piotrusiu
-Cudowny-rozmarzyła się-Zderzyliśmy się niechcący ze sobą w sklepie. Wylał na mnie kawe...
Przez kolejne pół godziny musiałam wysłuchiwać jak ją zabrał do restauracji, jaki był słodki, szarmancki itd. Cóż, jestem przyzwyczajona. Nie pierwszy raz muszę słuchać o jakimś jej "cudownym" chłopaku.

Kiedy w końcu skończyła wyszłyśmy z kawiarenki i pożegnałyśmy się. Przeszłam kilka kroków w stronę przystanku autobusowego. Sprawdziłam rozkład jazdy i usiadłam na ławce. Aż 10 minut. Ehh..Wyciągnęłam telefon i spojrzałam na wyświetlacz. O, sms od Jasia. Wysłał mi go 13 minut temu. Gdy przeczytałam treść uśmiechnęłam się lekko - "Jak się masz, mordko?". Do tego dołączone było też dołączone jego zdjęcie z różą. O boziu, jaki on kochany. Wystukałam kilka słów "Dobrze. Czekam na przystanku. A ty?". Oczywiście nie musiałam długo czekać na odpowiedź "Też. Jestem w domu z chłopakami. Chcesz wpaść?". Napisałam "Chętnie, ale nie będę wam przeszkadzać?", a kiedy przyszła odpowiedź, że nie wsiadłam do autobusu, który jechał w stronę domu Jasia.

W końcu byłam na miejscu. Zadzwoniłam dzwonkiem i czekałam. Po chwili drzwi się otworzyły i ukazał się w nich jakiś chłopak.
-Hej, wchodź-powiedział cofając się i robiąc mi miejsce. Posłusznie weszłam i zdjęłam buty.
-Tak w ogóle Adrian jestem-mruknął podając mi rękę
-Marta-uśmiechnęłam się ściskając jego dłoń
-Miło cię poznać. Chodź, reszta gra w salonie.
Weszliśmy po schodach, a po chwili znaleźliśmy sie w dużym pomieszczeniu. Ledwo co zobaczyłam trójkę chłopaków, a już Ariston na mnie skoczył.
-Hej, psiaku-powiedziałam głaszcząc go. W tym samym czasie Adrian usiadł koło trójki chłopaków.
-Ja wale...Nie, ta plansza jest...Wy znacie ją na pamięć pewnie...-zaczął Jaś, a ja podeszłam do nich i patrzyłam jak grają.
-Wygrałem!-krzyknął po chwili jeden z chłopaków
-Ja wam mówię, że wy na pamięć uczyliście się tych plansz-mruknął Jasiek
-Tylko tak mówisz, bo byłeś ostatni-powiedziałam roześmiana
-Ooo, Marta! Hej, nie zauważyłem cię!
Przytulił mnie, a ja pocałowałam go w policzek.
-Chodź, przedstawię cię. To jest Hubert, to Kacper, a to...
-Adrian-przerwałam mu, a Jaś patrzył to na mnie to na niego. Zaczęłam się strasznie śmiać.
Resztę popołudnia spędziłam z Jasiem i jego kolegami. Najpierw graliśmy w gry, potem śpiewaliśmy karaoke, a na koniec zamówiliśmy pizze i oglądaliśmy filmy. Muszę przyznać, że świetnie się bawiłam, ale byłam mega zmęczona.

Rano obudził mnie telefon. Nieprzytomna popatrzyłam na zegarek stojący na szafce nocnej. Za kilka minut będzie siódma...Spojrzałam na wyświetlacz telefonu, który ciągle dzwonił. Nieznany numer. Trudno, odbiorę. Ewentualnie skrzyczę tego kogoś, że budzi mnie bladym świtem.
-Halo...?
-Hej, Marta-usłyszałam, ale za nic nie mogłam się domyślić kto mówi-Tu Kacper
-Kto?-zapytałam marsząc czoło. Nie znam nikogo o takim imieniu...
-Kolega Janka. Spotkaliśmy się wczoraj.
Aaa no tak. Rzeczywiście.
-Obudziłem cię?
-Tak-mruknęłam-O co chodzi?
-Widzisz...Jaś miał mały wypadek...

_____________________________________________________________________

Powróciłam!
Macie rozdział ;*
Troszkę krótszy, ale tak mnie pośpieszałyście,
że nie miałam czasu napisać normalnego :'D

Ogólnie muszę Wam powiedzieć, 
że zasmucił mnie Wasz spadek aktywności.
Chyba tak bardzo nie zależy Wam na blogu...
Najpierw były 62 komentarze, później 49, 
aż ostatnio tylko 30


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

sobota, 21 marca 2015

Rozdzial 21

-Kocham cię-wyszeptał po chwili
-Ja ciebie też-powiedziałam i pochyliłam się w jego stronę, żeby go pocałować. Ledwo co nasze usta dotknęły siebie, a zadzwonił mój telefon.


   Szybko wstałam i poszłam po niego. Zerknęłam na wyświetlacz. Pola.
-Halo?
-Hej, kochana! Obudziłam cię?
-Hm? Nie, nie. Już wstałam.
-Co ty dzisiaj taki ranny ptaszek?
-Tak jakoś. O co chodzi?
-A co? Nie można już normalnie do przyjaciółki zadzwonić?
-Ty nigdy nie dzwonisz bez powodu.
-No dobra, dobra. Moje życie się zmieniło.
-Chłopak?-mruknęłam czując jak Jaś przytula się do moich pleców
-Jak ty mnie dobrze znasz-westchnęła-Piotruś.
-Ooo, mówisz zdrobniale! Czyli już od kilku dni jesteście razem. I czemu mi nic nie mówiłaś?
-Od pięciu jeśli chodzi o ścisłość. Nie mówiłam, bo...sama nie wiem...
-Dobra, wybaczam ci-powiedziałam roześmiana, a wtedy Jaś zaczął mnie całować po szyi
-Musimy się spotkać. Wszystko ci opowiem.
-Yhy...-mruknęłam próbując odgonić natrętnego przytulańca
-To masz dzisiaj czas?
-Janek, przestań!-krzyknęłam w końcu i momentalnie pożałowałam, że to zrobiłam
-On jest u ciebie?!
Cholera...
-No to już wiem dlaczego tak wcześnie wstałaś
-A żebyś wiedziała! Obudził mnie swoim jazgotem!
-Pięknym śpiewem-poprawił Jaś mówiąc do telefonu
-Czyli nie możesz dzisiaj-powiedziała roześmiana Pola-A jutro? Po szkole?
-Ale tak od razu po lekcjach?-spytałam odpychając od siebie Janka-I gdzie byśmy poszły?
-Tak, od razu...Nie wiem, możemy do tej kawiarenki co byłyśmy ostatnio.
-Okej, to do jutra...-mruknęłam i rozłączyłam się.
-Jazgotem?-zapytał Jaś podchodząc do mnie
-Tak, jaz...-przerwałam, bo mnie pocałował. Po chwili jego ręce znalazły się na moich biodrach. Zamruczałam cichutko. Zaczął się cofać ciągnąc mnie za sobą. Położył się na łóżku, a ja na nim. Całowaliśmy się namiętnie, aż jego ręce nie znalazły się pod moją bluzką.
-Jaś-powiedziałam odsuwając się od niego
-Hmm?-wymruczał gładząc moje plecy
-Już dość...
Chciałam wstać, ale mnie przytrzymał.
-Przecież nie robimy nic złego
-Ale może to zajść za daleko
-I tak twojej mamy już nie ma-mruknął całując moją szyję
-Ale ja nie chce, możesz to zrozumieć?!-krzyknęłam w końcu odrywając się od niego. Janek popatrzył na mnie zdziwiony.
-Czemu?
-Po prostu nie mam ochoty...
-Jakoś przed chwilą miałaś
Zacisnęłam usta w wąską kreskę. Miał racje. Ale teraz uświadomiłam sobie do czego może dojść. A ja nie chce tego tak szybko. Usiadłam na skraju łóżka i ukryłam twarz w dłoniach.


*Perspektywa Jasia*

Cholera. Co zrobiłem źle? Starałem się być delikatny i wydawało mi się, że jej się podoba, a tu nagle...Kurde. Czy ona płacze? Podszedłem do Marty i ukucnąłem przy niej. Patrzyłem na nią przez chwilę, aż w końcu odsłoniła twarz.
-Przepraszam...-wyszeptała po chwili
-Nie, to ja przepraszam-powiedziałem szybko i przytuliłem ją. Trwaliśmy w uścisku kilka minut.
-Po prostu nie chce teraz...Nie tak szybko...
-Rozumiem-powiedziałem i pocałowałem ją w czoło na co lekko się uśmiechnęła.
-Kocham cię
-Ja ciebie też, mordko-westchnąłem patrząc jej w oczy-Nawet nie wiesz jak bardzo.
Przez następną godzinę oglądaliśmy telewizje w jej salonie. Siedzieliśmy na kanapie przytuleni do siebie.
-Boże, jakie nudy-mruknęła Marta surfując po kanałach
-To może wyjdziemy gdzieś?-zaproponowałem bawiąc się kosmykami jej włosów
-Tylko gdzie?
-Nie wiem. Do restauracji, kina, na kręgle, spacer...
-Kręgle?
-A lubisz?
-Szczerze to nigdy nie grałam...
-Serio?-zapytałem otwierając szerzej oczy-Ja kiedyś co wieczór grałem z chłopakami
-To mógłbyś mnie nauczyć-stwierdziła uśmiechając się.

Po pół godzinie już przebrani wyszliśmy z domu. Podbiegłem do mojego auta i szybko otworzyłem Marcie drzwi. Uśmiechnęła się i wsiadła. Po chwili zająłem miejsce za kierownicą i ruszyliśmy.
-To gdzieś daleko?
-Niee, kilka minut i będziemy na miejscu-odpowiedziałem uśmiechając się do niej
-Patrz na drogę-mruknęła roześmiana


*Perspektywa Marty*

W końcu dojechaliśmy. Muszę przyznać, że było tu naprawdę przytulnie. No i co najważniejsze było mało osób. W sumie to trochę się bałam, że zbłaźnię się przed Jasiem.
-Może najpierw coś zjemy?-zaproponował obejmując mnie ramieniem
-Już jesteś głodny?-spytałam śmiejąc się
-No ej, już jest pora obiadu...
Nasza rozmowa skończyła się tym, że siedzieliśmy przy stoliku i jedliśmy pizze. Ledwo co zjadłam jeden kawałek, a Jaś już podnosił się z miejsca.
-Ale ja jeszcze nie skończyłam...
-Możesz jeść i grać-mruknął mrugając do mnie, na co ja przewróciłam oczami. Niechętnie podniosłam się z miejsca i ruszyłam z nim w kierunku kas.
-Godzina, czy dwie?-spytał Jaś patrząc na mnie
-Eee...Może być godzina-mruknęłam po chwili
-Czterdzieści złotych-powiedział kasjer
Kiedy Janek zapłacił podszedł ze mną do stoiska z butami. Wybraliśmy odpowiednie rozmiary i założyliśmy je. Ruszyliśmy w stronę toru. Jaś wstukał do systemu nasze imiona, a sekundę później wyświetliły się one na monitorze.
-Okej...Ty znaczynasz
Przełknęłam głośno śline. Cholera. Nie umiem. Chwyciłam najlżejszą kulę.
-Jaś, pomożesz mi?-spytałam cicho na co uśmiechnął się. Ustawia mnie przodem i delikatnie obejmuje w tali. Jego drugą rękę czuję na mojej dłoni z kulą.
-Na trzy wypuszczamy-szepcze mi wprost do ucha, a mnie przechodzi przyjemny dreszczyk-Raz... dwa... trzy!
Razem wypuszczamy kulę, która zaczyna się turlać w stronę kręgli
-Brawo! Zbiłaś siedem! No to teraz jeszcze tylko trójeczka. Spróbuj sama.
-Eee...
-Dasz radę
Westchnęłam. Chwyciłam ponownie za kulę. Ustawiłam się i odetchnęłam głęboko. Wypuszczam kulę, a ta zbija pozostałe 3 kręgle.
-Noo! Brawo! Mówiłem, że ci się uda
Gdy Jaś bierze kulę do ręki kieruję się do stolika. Chwytam do ręki kawałek pizzy po czym się w niego wgryzam.
-Ej, teraz ty!
Odkładam kawałek na mój talerz i udaję się w stronę toru. Tym razem zbijam dziesięć za jednym zamachem przez co Janek wypluwa zawartość swojej buzi
-Jak?!
Zaczęłam się strasznie śmiać. Ta jego mina!
-Oooo boziu! Kiedyś przez ciebie umrę ze śmiechu-powiedziałam uspokajając się trochę
-Serio pierwszy raz grasz w kręgle?
-No...tak...Widzisz, talentu się nie wybiera-mruknęłam roześmiana

Po godzinie kończymy grę. Opadamy zmęczeni na kanapę i bierzemy dużego łyka coli.
-Wygrałem-oznajmia ucieszony Jaś wgryzając się w ostatni kawałek pizzy.
-Co?! To ja miałam 100 punktów, a ty 90!
-Oj, ale przecież ci pomagałem.
-Tylko pierwsze 7 punktów, ale to i tak daje mi przewagę.
-No dobrze, niech ci będzie. Czyli wygrałem.
-No wła...Ej!-krzyknęłam szturchając go w ramię
-Oj, no przecież żartuje-powiedział roześmiany i pocałował mnie w policzek

Kiedy podjechaliśmy pod mój dom było już ciemno.
-No trochę nam się zeszło-stwierdził Jaś otwierając mi drzwi-Tak w ogóle spotykamy się jutro?
-Poniedziałek. Szkoła. Mówi ci to coś?
-Aaa no tak. Ale po lekcjach?
-Pola. Kawiarenka-mruknęłam patrząc na swoje buty-Przepraszam.
-Nie no...Rozumiem. Później się umówimy-powiedział i pocałował mnie w policzek-To ja już będę jechać...
-No dobrze, pa-pożegnałam się z nim

Następnego dnia po lekcjach poszłam z Polą do tej nieszczęsnej kawiarenki. Usiadłyśmy przy stoliku i czekając na kawę zaczełyśmy rozmowę.
-No to opowiedz mi o tym swoim Piotrusiu-powiedziałam roześmiana
-Ooo nie! Najpierw ty mi opowiedz jak tam nocka z Jaśkiem-mruknęła podnosząc jedną brew
-O boziu!-jęknęłam śmiejąc się
-No opowiadaj!
-Nie ma o czym. Przyszedł, obej...-przerwałam, kiedy zobaczyłam parę siedzącą przy oknie.

_____________________________________________________________________

Wybaczcie, 
wczoraj miałam najgorszy dzień w moim życiu.
Nie mogłam wstawić.
Nie wyrobiłam się.
Znowu.
Ale za to macie mega długi, mordki <3


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

czwartek, 19 marca 2015

Rozdzial 20

-Ej, którym ręcznikiem mam wytrzeć ręce?-spytał, a ja zaczęłam się śmiać-No co?
-Nic-odpowiedziałam cały czas śmiejąc się-Po prostu myślałam, że coś się stało, a ty się o ręczniki pytasz.
-Dobra, tak serio to chciałem się tu jakoś zwabić-mruknął przyciskając mnie do ściany swoim ciałem.
-Po co?-zapytałam zaskoczona
-Po to-powiedział i pocałował mnie


   Po chwili zszedł z pocałunkami na moją szyję. Zamruczałam cichutko. Wspaniałe uczucie.
-Stęskniłem się-wymruczał mi do szyi
-Ja też-powiedziałam i pocałowałam go namiętnie w usta. Oplotłam nogami jego biodra, a jego ręce zacisnęły się na moich pośladkach. Powoli oddalił się od ściany i poszedł w kierunku mojego pokoju. Położył mnie na łóżku nieprzerywając pocałunku. Zaczął błądzić rękami po moim ciele.
-A mieliście być grzeczni-usłyszeliśmy i momentalnie oderwaliśmy się od siebie. Jaś usiadł na skraju łóżka, a ja nadal leżałam.
-No i co?-spytała moja mama.
Janek otworzył lekko usta. Chyba miał coś powiedzieć, ale nie wiedział co. Moja mama stała w drzwiach i patrzyła na nas z niedowierzaniem kręcąc głową. Chyba liczyła na jakieś wytłumaczenie. Jednak Jaś wyglądał tak śmiesznie, że zaczęłam chichotać.
-I z czego się tu śmiać, moja panno?-zapytała mama, a ja momentalnie spoważniałam. Mówiła tak do mnie tylko wtedy kiedy była strasznie zła-Chodź na chwile.
-Błagam-jęknęłam zakrywając twarz poduszką, a po chwili pokazując palcem na Jasia-To jego wina.
-Eh...-westchnęła opierając się o framugę-I co ja z wami mam zrobić?
Jaś tylko siedział i patrzył się w podłogę. Chyba było mu wstyd. Albo nie chciał pogarszać sytuacji.
-Jeszcze jeden taki numer i Janek przenosi się na kanapę w salonie-mruknęła moja mama zamykając drzwi. Odetchnęłam z ulgą. Bałam się, że każe Jasiowi wracać do domu.
-Dobra...To co robimy?-zapytałam uśmiechając się
-Nie wiem. Może obejrzymy jakiś film?-zaproponował kładąc się obok mnie. Kiwnęłam głową na znak zgody i wstałam z łóżka. Z biurka wzięłam laptopa i podałam go Jasiowi.
-Proponuje horror-mruknął wpisując coś w wyszukiwarce.
-Czemu?
-Bo wtedy się boisz i wtulasz się we mnie
Uśmiechnęłam się lekko.

Rzeczywiście. Przez cały film przytulałam się do Jasia. Kurde, jak on znajduje takie straszne horrory? Dużo ich oglądałam, ale z pewnością ten był najstraszniejszy. Kiedy skończyliśmy bałam się nawet pójść do łazienki. Jaś odłożył laptopa, a ja schowałam się pod kołdrę. Cholera, cholera, jak tu ciemno. Popatrzyłam w stronę okna.
-Boże!-wrzasnęłam podnosząc się z łóżka. Obok okna siedziała jakaś postać
-Co?-zapytał Jaś, który momentalnie znalazł się przy mnie. Popatrzyłam jeszcze raz w stronę okna. O boziu, to tylko ubrania.
-Nic-odpowiedziałam wciągając raptownie powietrze-Myślałam, że ktoś tam siedzi.
Jasiek zaczął się śmiać.
-Wiesz co...-mruknęłam chowając się pod kołdrę. Prawie na zawał umarłam, a ten sie śmieje. Kurde. Najgorsze jest to, że ja sie cały czas boję.
-Co ty sie tak chowasz?-zapytał odkrywając mnie. Złapałam za kołdrę i znowu się przykryłam-Ej!
Zamknęłam oczy próbując zasnąć. Nic z tego. Cały czas myślałam o tym horrorze. Cholera, nie mógł wybrać innego filmu?
-Ty serio sie tak boisz?-zapytał Janek podnosząc kołdre lekko do góry. Nie, kurde! Udaje! Odwróciłam się na bok. Nie mam ochoty z nim rozmawiać. Jednak po chwili poczułam jak Jaś przytula się do moich pleców. Uśmiechnęłam się lekko.
-Jak na pikniku...-wyszeptałam
-Tak-mruknął i zaczął całować moją szyję
-Miałeś być grzeczny-skarciłam go odwracając się w jego stronę
-Jestem.
-Yhy, napewno-powiedziałam przewracając oczami
-Uważaj, za tobą!-krzyknął nagle, a ja poczułam jak ktoś łapie mnie za noge. Krzyknęłam, ale Jaś zasłonił mi usta ręką.
-To tylko ja-mruknął gładząc moje udo
-Co?-zapytałam nie rozumiejąc
-To tylko ja-powtórzył śmiejąc się cicho-Ale się wystraszyłaś...
-Nienawidze cie-powiedziałam po chwili i odwróciłam sie do niego plecami. Cholera, jak mógł mnie tak wystraszyć? Naprawdę myślałam, że ktoś tam jest. I że ten ktoś złapał mnie za nogę. Słyszałam przyśpieszone bicie mojego serca. Pierwszy raz w życiu tak strasznie sie bałam.
-Ej, misiu...-powiedział Jaś pochylając się nade mną. Nie odpowiedziałam. Szczerze to w tym momencie najchętniej wypchnęłabym go przez okno-Przepraszam...
Dzisiaj mówi mi to już drugi raz. Tylko tym razem zapomniał dodać "Jestem idiotą". A nie, już zaraz będzie druga nad ranej. Więc wczoraj mi to mówił.
-Gniewasz się na mnie?-zapytał, a ja odwróciłam głowę w jego stronę. Nasze usta dzieliło kilka milimetrów. Jaś już chciał mnie pocałować, ale wtedy ja szybko odwróciłam głowę.
-Tak, gniewam się-powiedziałam tylko.
-Przepraszam-jęknął i wtulił twarz w moje włosy. Uśmiechnęłam się lekko, a wtedy on zaczął całować moje ramie.
-Jestem śpiąca-wymruczałam
-Yhym...
-Daj mi spać.
-Yhym...
-Przestań!
-Dopiero jak mi wybaczysz.
-Dobra, dobra...
-Co?-mruknął znów całując moją szyje
-Wybaczam! A teraz daj mi spać!
Jaś słysząc to przytulił się do moich pleców, a ja byłam tak zmęczona, że po chwili zasnęłam.

Obudził mnie czyiś śpiew. Cholera! Czy ja nie moge sobie pospać? Gdzie jest ten kto śmiał mnie obudzić? Podniosłam lekko głowę znad poduszki i rozejrzałam się po pokoju. Nikogo tu nie ma. Czyli to z dołu. Zeszłam po schodach i skierowałam się do kuchni skąd słychać było śpiew.
-Kto śmie mnie budzić?-mruknęłam wchodząc do niej
-Ooo! Obudziłaś się w końcu!-powiedział Janek przerywając na chwile śpiewanie i całując mnie w policzek-Jak sie spało?
-Dobrze...Ale byłoby lepiej, gdyby jakieś beztalencie mnie nie budziło.
-Beztalencie?-prychnął roześmiany otwierając lodówkę i wyjmując z niej sok-Ja widzę tu tylko mega przystojnego chłopaka, który przepięknie śpiewa i robi pyszne śniadania.
-Aleś ty skromny...
-A co? Nie mam racji?-zapytał uśmiechając się szeroko, a ja tylko przewróciłam oczami-Dobra, dobra. Jedz.
-Nie otruje się tą jajecznicą?-spytałam siadając przy stole.
-Raczej nie, ale jakby co przyjdę na twój pogrzeb-mruknął puszczając do mnie oczko
-I dlatego ty spróbujesz jej pierwszy.
-Ale ja chce jeszcze żyć...
-A myślisz, że ja nie?

Po śniadaniu wróciliśmy do pokoju. Jaś położył się na łóżku, a ja usiadłam obok niego. Po chwili zaczął mnie łaskotać. Zaczęłam się śmiać i błagałam, żeby przestał. W końcu złapałam go za ręce. Cały czas trzymałam je w uścisku, żeby przypadkiem znowu mnie nie zaczął łaskotać.
-Kocham cię-wyszeptał po chwili
-Ja ciebie też-powiedziałam i pochyliłam się w jego stronę, żeby go pocałować. Ledwo co nasze usta dotknęły siebie, a zadzwonił mój telefon.

_____________________________________________________________________

Wybaczcie, 
wczoraj się nie wyrobiłam.
Praktycznie cały dzień nie było mnie w domu.
Macie rozdzialik i czytajcie ;*

Przy okazji -
Martyna zaproponowała dodawanie na początku
kawałek z poprzedniego rozdziału.
Jak widzicie jest to już we wszystkich, 
bo jest to super pomysł <3


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

wtorek, 17 marca 2015

Rozdzial 19

I nagle w oddali zobaczyłem Martę. Znowu z tym chłopakiem. Chciałem już zawrócić, ale Natalia ciągnęła mnie w ich stronę. W końcu zatrzymała się gdy znaleźliśmy się centralnie przy nich. Oboje z Martą spojrzeliśmy na siebie i przełkneliśmy głośno śline.

    A miał być to spokojny, normalny spacer. Ale nie, musieliśmy spotkać Jasia.
-Dobra, to my was zostawiamy-powiedział Adam mrugając do mnie okiem. Jednak zanim zdążyłam coś powiedzieć już poszedł gdzieś razem z Natalią. Kurde, oni to zaplanowali! Zabije, zabije, zabije! Najpierw Adama, później Natalię, no i jeszcze Jasia by się przydało. Właśnie! Stoję tak przed nim wpatrzona w moje buty i muszę głupio wyglądać. Podniosłam głowę i spojrzałam mu w oczy.
-Ślicznie wyglądasz-powiedział cicho
-Dziękuję-odpowiedziałam uśmiechając się
-Marta...Ja...Ja nie wiem od czego zacząć...
Westchnęłam. Nawet taki zakłopotany był uroczy.
-Przepraszam cię za wszystko...Jestem idiotą...
-Zgadza się, mów dalej-mruknęłam udając powagę. Tak naprawdę miałam ochotę się roześmiać. Nie wiem czemu. Może wpływ Jasia tak na mnie działał? Bo tak mi go brakowało?
-Nic nie czuje do Natalii. Tylko ciebie ko...-przerwał, bo go pocałowałam. Był to tylko lekki całus, ale wystraczyło, by Jaś stał jak skamieniały z otwartymi oczami. Roześmiałam się. Gdybyście go widzieli. Najśmieszniejszy widok pod słońcem. Jednak po chwili się otrząsnął. Złapał mnie za biodra przyciągając do siebie. Zarzuciłam mu ręce na szyję i zagryzłam wargę.
-Cholera-jęknął Jaś odwracając głowę w bok
-Co?-zapytałam zdziwiona. Zrobiłam coś źle? O co chodzi?
-Jak ja tak długo bez ciebie wytrzymałem?-wyszeptał i włożył kosmyk opadających włosów za moje ucho. Uśmiechnęłam się.

Wracałam do domu razem z Jasiem. Zresztą Adam z Natalią i tak gdzieś sobie poszli. Kiedy w końcu doszliśmy Jaś złapał mnie w talii i patrząc mi w oczy złożył na moich wargach lekki pocałunek. Założyłam mu obie ręce na szyję i mocno go przytuliłam.
-Nie chcę cię nigdy wypuszczać...-szepnęłam nieświadoma tego co mówię.
-Naprawdę?
-Oj...Powiedziałam to na głos?-odsunęłam się leciutko
-Mhmm...I bardzo mi się to podobało...-powiedział po chwili i pocałował mnie w szyję.
-To...-zaczęłam niepewna swojej propozycji-Może zostaniesz na noc?
-Co?
-O ile oczywiście chcesz...
-Bardzo chcę. Ale co z twoimi rodzicami?
-Mama wychodzi rano do pracy, a tata wraca z delegacji dopiero za trzy dni
-Ale ona się zgodzi, żebym...
-Raczej tak-przerwałam mu
Jaś uśmiechnął się lekko. Otworzyliśmy po cichu drzwi i weszliśmy. Od razu poczułam mocny zapach wiśni.
-O boziu-westchnęłam i szybko pobiegłam do kuchni, gdzie zastałam mamę, która wkładała ciasto do piekarnika.
-Oo, hej, córciu. Jak było na spacerze?
-Dobrze. Czy mi się zdaje czy robisz ciasto z wiśniami?
-Nie zdaje ci się.
-Taak! Boże, kocham cię!-krzyknęłam przytulając się do niej.
-Dzieńdobry-powiedział Janek wchodząc do kuchni
-Ooo, witaj-przywitała się moja mama
-Mamo...-zaczęłam odklejając się od niej-Czy Jaś mógłby zostać na noc?
-No pewnie! Tylko macie być grzeczni-mruknęła puszczając do nas oczko. Przewróciłam oczami na co Jaś zachichotał.
-Dobra, to ja lece do domu wziąć odpowiednie rzeczy-powiedział uśmiechając się-Będę za jakąś godzinkę.
-Ok, pa-mruknęłam i pocałowałam go w policzek.

Kiedy wrócił poszłam z nim na górę, do mojego pokoju. Usiadłam na łóżku i patrzyłam jak szuka czegoś w plecaku. W końcu wyciągnął z niego podkoszulek i dresy.
-Ej, gdzie jest łazienka?-spytał-Bo chciałbym się przebrać...
Pokazałam mu gdzie musi pójść po czym wróciłam do pokoju. Po kilku minutach usłyszałam wołanie Jasia. Pobiegłam do łazienki. Zauważyłam, że był już przebrany. I muszę przyznać, że wyglądał cholernie seksownie. Stał nad kranem patrząc się w moją stronę.
-Ej, którym ręcznikiem mam wytrzeć ręce?-spytał, a ja zaczęłam się śmiać-No co?
-Nic-odpowiedziałam cały czas śmiejąc się-Po prostu myślałam, że coś się stało, a ty się o ręczniki pytasz.
-Dobra, tak serio to chciałem się tu jakoś zwabić-mruknął przyciskając mnie do ściany swoim ciałem.
-Po co?-zapytałam zaskoczona
-Po to-powiedział i pocałował mnie.

_____________________________________________________________________

Trochę krótszy, 
ale miałam dzisiaj nie wstawiać.
Więc cieszcie się, że jest
krótszy, ale jest ;*


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

poniedziałek, 16 marca 2015

Rozdzial 18

-Pocałuj mnie-powiedziałam szybko patrząc na Adama
-Co?-zapytał zaskoczony
-Pocałuj mnie-powtórzyłam przybliżając się do niego.
-Ale...
-Proszę-wymruczałam, a wtedy on głośno przełknął ślinę. Jednak po chwili pochylił się i nasze usta się spotkały.


     Niezdążył nawet pogłębić pocałunku, bo szybko odsunęłam się od niego. Wiem, że było to zaledwie muśnięcie, które trwało kilka sekund, ale wystarczyło. Jaś stał jak słup soli i patrzył na nas. Dobra, może i jestem trochę wredna, ale należało mu się. Adam jednak chyba się zorientował, że pocałunek był tylko na pokaz, bo szybko wstał i poszedł tą ścieżką, którą przyszliśmy.
-Ej, zaczekaj!-krzyknęłam i podbiegłam do niego. Złapałam go za rękę, a wtedy on momentalnie sie odwrócił.
-Co ty do cholery wyprawiasz?!-krzyknął zaciskając dłonie w pięści. Przestraszyłam się i milczałam chwilę.
-Chcesz ode mnie koleżeństwa, przyjaźni, miłości, czy tylko mam ci posłużyć do zemsty na twoim byłym?
Cholera.Nie myślałam o tym w ten sposób. Pal licho Jasia! Zachowałam się okropnie w stosunku do Adama
-Prze...Przepraszam-wyjąkałam
-Masz za co!-krzyknął rozzłoszczony, a wtedy ja pokornie spuściłam głowę. Kurde. Jestem okropna. Nic dziwnego, że nikt mnie nie chce. Pare łez pociekło mi po policzkach.
-Ej-zaczął już chyba trochę uspokojony i złapał mnie za podbródek podnosząc moją głowę do góry-Nie płacz.
Wtedy ja szybko się do niego przytuliłam.
-Przepraszam-powiedziałam po chwili-Jestem okropna. Wiem.
-Nie jesteś-mruknął gładząc mnie po plecach
-Jestem...Wykorzystuje mojego przyjaciela, żeby wzbudzić zazdrość u mojego chłopaka
-Byłego chłopaka-poprawił mnie Adam, a ja się roześmiałam-Widzę, że już ci lepiej.
-Tak. Dziękuję-powiedziałam i pocałowałam go w policzek-To tak w ramach podziękowania.
-Taki przyjacielski pocałunek-mruknął uśmiechając się


*Perspektywa Jasia*

Świetnie. Po prostu świetnie. Byli daleko, ale jeszcze ich widziałem. Śmiali się, a Marta pocałowała go w policzek. Jakby ten pocałunek na ławce nie wystarczył! Miałem ochotę teraz krzyczeć! Na cały park, kraj, świat! Wykrzyczeć to wszystko! To całe cierpienie, smutek, nieprzespane noce...Minęły już prawie 3 tygodnie od naszej kłótni. A wszystko przez tą cholerną Natalię! W sumie to też moja wina, bo nie powiedziałem jej, że to koniec i że musi się przyzwyczaić, że jest już tylko moją kuzynką. Ale i tak nie mogę jej obwiniać. Już sama to robi i próbuje na wszystkie możliwe sposoby mnie pocieszyć. Wyciągnęła mnie w końcu na dwór, ale chciałem jakieś odludne miejsce, więc wybrała ten park. Całą drogę gadała, że świat się nie kończy na jednej dziewczynie. Myli się. Cholernie się myli. Odwróciłem się, bo nie mogłem znieść widoku Marty przytulającej się do tego chłopaka. Poszedłem prosto przed siebie, ale po chwili Natalia znalazła się przede mną.
-Stój, stój, stój!-krzyknęła zatrzymując mnie-Nie idziesz o nią zawalczyć?
-Ona mnie nie chce-powiedziałem cicho i zacisnąłem mocno usta. Ona mnie nie chce...
-Skąd wiesz?
-A nie widzisz może tego chłopaka, który obok niej stoi?!-wykrzyczałem
-A co on ma do rzeczy?
Podniosłem głowę do góry i pokręciłem nią z niedowierzaniem. Ta nic nie rozumie!
-Ona kocha jego, nie mnie...
-A może chce tylko wzbudzić twoją zazdrość? Nie pomyślałeś o tym?
Zmarszczyłem brwi. No faktycznie coś w tym jest...Ale...Niee. Napewno nie.
-Ona mnie nie chce-powtórzyłem zaciskając mocno powieki
-Jasiek musisz...
-Nic nie musze!-krzyknąłem i odepchnąłem ją, a sam ruszyłem przed siebie-Wracam do domu!


*Perspektywa Marty*

Rozmawiałam z Adamem, kiedy podeszła do mnie Natalia.
-Hej, ty jesteś...hmmm...Martyna?-zapytała
-Marta-mruknęłam niechętnie. Czego ona chce?
-Przepraszam. Marta. A ja jestem Nata...
-Wiem jak się nazywasz-przerwałam jej-O co chodzi?
-Eee...Możemy porozmawiać na osobności?
Spojrzałam na Adama.
-Ok, ok-powiedział i bezradnie podniósł ręce do góry, po czym odwrócił się i odszedł kawałek.
-Mów-mruknęłam niechętnie patrząc na Natalie
-Chodzi o Jasia...
-Ah, to powiedz mu, żeby cie nie przysyłał tylko sam przyszedł
-Ale on mnie nie przysłał! Słuchaj, wiesz jak on cierpi?
-Nie obchodzi mnie to...
-Prawie cały czas nie śpi, mało je, i w ogóle nie wychodzi z domu, ledwo go wyciagnęłam...
-Tak, tak-mruknęłam przewracając oczami. Co ona myśli, że ja jej tak łatwo uwierze?
-Naprawdę!-jęknęła bezradna-Słuchaj, przepraszam! To moja wina, to ja go pocałowałam, to...
-Właśnie oto chodzi, że to nie twoja wina!-przerwałam jej
-Ale...
-Z Jasiem już nic mnie nie łączy. I nie będzie-dodałam po chwili, po czym szybko odwróciłam się i odeszłam jak najdalej od niej

Następnego dnia byłam strasznie przybita. Cały czas myślałam o Jasiu. Cholera, a miałaś o nim zapomnieć, idiotko! Moje rozmyślania przerwał dzwonek do drzwi. Nie zeszłam na dół, bo nie miałam ochoty. Pewnie mama otworzy. Miałam rację, bo po chwili usłyszałam jak rozmawia z kimś.
-Maaaarta!-krzyknęła-Chodź na dół! Adam do ciebie!
Niechętnie podniosłam się z łóżka i zeszłam po schodach.
-Hej
-Cześć-powiedział uśmiechając się-Co tak wczoraj odeszłaś bez słowa? W ogóle nie mogłem cię znaleść...
-Wiem, wiem. Przepraszam...
-Nic się nie stało. Ale za to...Musisz pójść ze mną na spacer.
-Znowu?-mruknęłam przewracając oczami
-Znowu.


*Perspektywa Jasia*

-Nie, nie, nie!-krzyknąłem chcąc zamknąć drzwi do mojego pokoju. Cholera, ona mnie wykończy. Dopiero co wczoraj musiałem z nią iść to teraz też chce mnie wyciągnąć. No załamie się zaraz.
-Nooo chooodź!-jęknęła blokując mi zamknięcie drzwi-Raz. Ostatni.
-Nie dociera do ciebie? Nie!
-Ostatni, ostatni, ostatni! Albo będę tak stać i krzyczeć póki nie wyjdziesz.
Przewróciłem oczami. Zwariuje przez tą kobiete.
-Ostatni?-mruknąłem
-Ostatni-potwierdziła uśmiechając się

Doszliśmy do jakiegoś parku. Było tu więcej ludzi. Westchnąłem. Tylko parki i parki. Czy ta kobieta nie ma mnie gdzie przyprowadzać?
-Dobra, chodź tędy-powiedziała ciągnąc mnie za rękę. I nagle w oddali zobaczyłem Martę. Znowu z tym chłopakiem. Chciałem już zawrócić, ale Natalia ciągnęła mnie w ich stronę. W końcu zatrzymała się gdy znaleźliśmy się centralnie przy nich. Oboje z Martą spojrzeliśmy na siebie i przełkneliśmy głośno śline.

_____________________________________________________________________

Proszę, jest taki dłuższy <3
Specjalnie dla Was ;*

Wszyscy głosują na Jaśka :'D
Z kim ma być Marta?


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

niedziela, 15 marca 2015

Rozdzial 17

Po pół godzinie usłyszałam dzwonek do drzwi. Szybko zeszłam na dół i otworzyłam je. Oczywiście stał w nich Adam i gdy mnie zobaczył uśmiechnął się. Od razu rzuciłam się mu na szyje. W tym samym czasie w oddali zobaczyłam Jasia, który szedł w stronę mojego domu. Gdy tylko mnie zobaczył tulącą się do Adama otworzył szeroko buzie i upuścił bukiet róż, który trzymał w rękach.

    Jaś stał kilka metrów od nas. Cholera, co robić?!
-Eee...Adam-zaczęłam odrywając się od niego, ale cały czas patrząc na Janka-Chodźmy już do domu...
-Na co tak patrzysz?-zapytał odwracając się
-Na nic, chodźmy
-Kto to jest?-zapytał patrząc na Jasia, który teraz szedł w naszą stronę
-Nieważne, chodź już!
W końcu wepchnęłam go do środka i szybko zamknęłam drzwi.
-Kto to jest?-spytał patrząc mi w oczy
-Mój były-powiedziałam po chwili, a wtedy Adam zmarszczył brwi. Nagle po domu rozległo się głośne pukanie.
-Cholera, cholera, cholera-powtarzałam cicho
-Czekaj, ja otworze-mruknął Adam obejmując mnie w pasie. Zdziwiłam się, ale nie protestowałam.
-Marta?-zapytał Jaś jak tylko otworzyliśmy drzwi
-O co ci znów chodzi?-mruknęłam
-Możemy porozmawiać?
-Nie-warknął Adam i już miał zamknąć drzwi, ale Jaś zareagował i wszedł szybko do mieszkania
-Nie ciebie pytałem-syknął, po czym popatrzył na mnie-Możemy porozmawiać?
-Nie mamy o czym-mruknęłam
-Ale...
-Nie słyszałeś co powiedziała?-przerwał mu Adam. Jaś popatrzył na mnie jeszcze przez chwile, po czym wyszedł. Odetchnęłam z ulgą.
-Dziękuję...
-Nie ma za co-mruknął Adam wypuszczając mnie ze swoich objęć.

Od tamtego wydarzenia minęły trzy dni. Oczywiście spędziłam je na widywaniu się z Adamem. Zawsze po szkole przychodził do mnie. Lubiłam go, choć chyba powoli zaczynałam czuć coś więcej. Był piątek, a Adam spóźniał się trzy godziny. Znaczy...Nie to, że się umówiliśmy, ale zwykle przychodził o tej porze. Kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi zbiegłam na dół jak poparzona i szybko je otworzyłam.
-Heeeej!-powiedziałam roześmiana i jak zwykle się do niego przytuliłam
-Cześć, mała-mruknął odwzajemniając uścisk
-Co dzisiaj tak późno?
-Przepraszam, ale musiałem się trochę poduczyć.
-Rozumiem...
-Ej, a może przejdziemy się na spacer?-zaproponował Adam patrząc na mnie. Czy ja wiem? Na spacer?
-No dobra...-mruknęłam
-Znam jedno świetne miejsce-wyszeptał mi do ucha, a ja nie wiedzieć czemu się zarumieniłam.

Adam trzymał mnie za rękę przez całą drogę. W końcu doszliśmy do jakiegoś parku.
-Nie wiedziałam, że jest tu coś takiego-powiedziałam zszokowana
-Nie wiele ludzi o nim wie. Więc park jest odludny, ale naprawdę ładny.
Miał rację. Był prześliczny. Chodziliśmy po kamiennych dróżkach, patrząc na różne drzewa, które rosły wokoło. Co jakiś czas było widać drewniane ławeczki.
-Patrz-powiedział wskazując na wiewiórkę, która przebiegła przed nami
-Piękna-westchnęłam cichutko.

Chodziliśmy tak po parku i rozmawialiśmy chyba przez godzinę. W końcu się zmęczyłam i postanowiłam odpocząć. Wybraliśmy jakąś ławkę i usiedliśmy na niej. Adam popatrzył na mnie i się lekko uśmiechnął.
-Co?-zapytałam zdziwiona-Jestem brudna?
-Nie, nie-roześmiał się
-To co tak na mnie patrzysz?
-A nie mogę?
-Nie no, możesz...-mruknęłam spuszczając głowę i patrząc na swoje buty. Ale wtedy kosmyk moich włosów opadł mi na twarz. Już miałam go poprawić, ale Adam to zrobił. Pod wpływem jego dotyku zadrżałam.
-Zimno ci?-spytał zatroskany
-Nie, nie-zaprzeczyłam szybko
-Yhym...-mruknął i zaczął głaskać mój policzek. Cholera. Jakie to było przyjemne. I wtedy w oddali zobaczyłam Jasia. Oczywiście nie samego. Z Natalią. Ale wyglądał na przygnębionego. Tylko ciekawe dlaczego? Miał tą swoją "kuzynke", więc niech nią się nacieszy. Chociaż chyba to ona go tak dobijała, bo cały czas coś do niego mówiła. W końcu podniósł głowę i chyba miał jej coś powiedzieć, ale wtedy zobaczył mnie i Adama. Choć był daleko widziałam jak momentalnie otworzył szerzej oczy. Cholera, cholera, cholera! Idzie w naszą stronę!
-Pocałuj mnie-powiedziałam szybko patrząc na Adama
-Co?-zapytał zaskoczony
-Pocałuj mnie-powtórzyłam przybliżając się do niego.
-Ale...
-Proszę-wymruczałam, a wtedy on głośno przełknął ślinę. Jednak po chwili pochylił się i nasze usta się spotkały.

_____________________________________________________________________

Wybaczcie, że taki trochę krótszy,
ale wgl weny nie miałam ;c

Pozdrowienia dla Oliwki, 
która biedna nie mogła pierwsza przeczytać rozdziału,
 bo nie miała neta :'D


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

sobota, 14 marca 2015

Rozdzial 16

 Patrzyłam jak Jaś siedzi na tym krześle. Cholera, prawie mi go było żal! Nie, nie, nie! Musisz się wziąć w garść, Marta! On cię tyle razy oszukał! 
-I co? Zastanawiasz się nad wymyśleniem nowego kłamstwa?-prychnęłam 
-Martuś...-zaczął cicho mówić podnosząc głowę i patrząc na mnie-Tyle, że...ja cie nigdy nie okłamałem... 


    Co?! Co przepraszam?! No niee! Tego już za wiele! Co on niby sobie wyobraża? Może i jestem naiwna - może - ale na pewno nie uwierzę w to, że mnie nie okłamał!
-No nie! W ogóle! Przepraszam, mówią ci coś może twoje słowa "Natalia jest moją kuzynką"?! Albo "Kocham cię"?!-krzyknęłam rozzłoszczona-I nie mów do mnie Martuś!
-Tyle, że...-powiedział wstając i idać w moją stronę-Ja mówiłem prawdę...Martusiu.
Kuuurde! On to mówi specjalnie!
-Wiem, że mi pewnie w to nie uwierzysz-mruknął kucając przy mnie-Ale tak jest.
-Yhy...-chrząknęłam patrząc w jego brązowe oczy. Miał racje. Nie uwierzyłam mu.
-Kocham cię, Marta-powiedział gładząc mój policzek
O! Przynajmniej nie powiedział Martuś!
-Kochasz mnie i dlatego całowałeś się z Natalią?-prychnęłam odtrącając jego rękę
-Nie...Po prostu...widzisz...to skomplikowane...
Nie wierze! Kurde, jaki palant! Najchętniej walnęłabym w niego łóżkiem! Albo chociaż znów uderzyła kulami, tylko tym razem mocniej...Ej! To nawet kusząca propozycja! Niestety Jaś chyba zauważył, że patrze w stronę kul, bo złapał mnie za rękę.
-Wysłuchaj mnie-powiedział patrząc na mnie wyczekująco. Przewróciłam oczami. No ale w końcu czy miałam jakiś wybór? No nie. Nie miałam. Westchnęłam.
-No słucham.
-No więc...z Natalią...jest tak...
-Ok, rozumiem, musisz mieć czas na wymyślenie jakiegoś kłamstwa-mruknęłam oglądając swoje paznokcie-Poczekam.
-Nie, nie, nie!-zaprotestował Jaś-Tylko...Nie wiem jak ci to powiedzieć. Widzisz...Natalia kiedyś była moją dziewczyną.
Otworzyłam szerzej oczy.
-Przecież mówiłeś, że jest twoją kuzy...
-Daj mi dokończyć-przerwał mi-Poznaliśmy się przez przypadek. Na ulicy wpadliśmy na siebie. Wiesz jak to jest - jakaś przeprosinowa kolacja, potem spotkanie, i tak dalej...W końcu została moją dziewczyną, ale kiedy było zebranie rodzinne okazało się, że jest moją kuzynką...
Lekko rozchyliłam usta. Co przepraszam?!
-To najgłupsza wymówka jaką słyszałam
-Co...?-zapytał marszcząc brwi. Chyba nie zrozumiał, że mu nie uwierzyłam-Ja...Ja ci mówię prawdę.
-Taak, oczywiście-mruknęłam z kpiną w głosie-Pewnie, pewnie. To tak ładnie się z kuzynką całować?
-Już mówiłem. To ona mnie pocało...
-Ale jakoś się od niej nie oderwałeś, nie?!-krzyknęłam przerywając mu. Kurde, jak drażniły mnie te jego wymówki! Co on? Nie może się przyznać?
-Bo ja chyba nadal coś do niej czu...-przerwał w pół zdania-Eee...znaczy....
-Jak coś do niej czujesz to idź, porozmawiaj sobie z nią i gdzieś razem pójdźcie!
-Ale ja nie chcę jej, tylko ciebie!
-To trzeba było pomyśleć o tym zanim się z nią pocałowałeś!
W tym momencie drzwi od sali otworzyła pielęgniarka.
-Weroniko, Jaś już chce wyjść-mruknęłam patrząc na chłopaka
-Oczywiście. I tak przyszłam ci zmienić opatrunek...
-Chyba możesz jej zmienić za dwie minuty?-warknął
-Nie, nie może-powiedziałam stanowczo-A ty wyjdź.
-Ale Marta ja...
-Wyjdź już stąd!-wrzasnęłam, a wtedy od razu zareagowała Weronika.
-Przepraszam, ale musisz już iść. Albo teraz wyjdziesz, albo wezwę ochronę.
Jaś podniósł się z podłogi i wyszedł trzaskając drzwiami.

Leżałam na łóżku i patrzyłam przez okno. To jedyna ciekawa rzecz jaką można tu robić. Uwierzcie, jak wam się nudzi to nawet patrzenie przez okno wydaje się fascynujące. Eh...Jeszcze raz rozejrzałam się po pokoju. Białe, lecz już lekko szarawe ściany, parę komódek z lekami, i dwa łóżka z czego na jednym leżałam ja. Właśnie, może jak bym miała kogoś obok siebie nie nudziło by mi się tak strasznie. Nagle drzwi od sali otworzyły się, więc momentalnie zamknęłam oczy i udawałam, że śpię.
-Dobrze, to jest twoje łóżko. Będziesz dzielił salę z Martą...ooo, chyba śpi-usłyszałam głos jakiejś pielęgniarki-Dobrze, to już chyba sobie poradzisz.
Po chwili rozległ się dźwięk zamykanych drzwi. Boziu, ale wykrakałam. No chciałam kogoś obok siebie, ale nie jakiegoś chłopaka...eh...

Przez kilka minut mój współlokator zachowywał się cicho. Jednak po chwili usłyszałam kroki. Delikatnie uniosłam powieki, żeby zobaczyć co robi. Szedł po swoje rzeczy. Niestety wracając nie zauważył moich kul, które leżały na ziemi i potknął się. Oczywiście musiał spaść na mnie.
-Au!-krzyknęłam, bo spadł na moją stłuczoną rękę. Cholera, ale boli!
-Boże, przepraszam-powiedział prostując się-Nic ci nie jest?
Już miałam odpowiedzieć, że nie, ale wtedy popatrzyłam na niego. Na oko mógł mieć 18-19 lat. Miał kruczowate z grzywką wpadającą do dużych niebieskich oczu. Kształtny nos i wyraziste malinowe usta uzupełniały obraz jego twarzy o jasnej cerze. Nie powiem, był przystojny.
-Halo?-zapytał uśmiechając się-Wszystko ok?
-Tak, tak-odpowiedziałam, choć tak na prawdę ręka jeszcze trochę mnie bolała
-To dobrze. Przepraszam, że tak na ciebie wpadłem. Straszna niezdara ze mnie-roześmiał się. Nie chciałam mu nic mówić, że gdybym tam nie zostawiła kul on by się nie potknął.
-Nic się nie stało.
-Jestem Adam-powiedział wyciągając do mnie rękę
-Marta-mruknęłam ściskając jego dłoń

Przez te kilka dni dużo rozmawiałam z Adamem. Okazało się, że ma 19 lat, dwójkę rodzeństwa i interesuje się koszykówką. Ogólnie bardzo dobrze się z nim dogadywałam. W szpitalu często odwiedzała mnie Pola i rodzice, więc nie nudziłam się zbytnio. O Jasiu już prawie w ogóle zapomniałam. Nawet nie zorientowałam się, kiedy minęły dwa tygodnie i mogłam wrócić do domu. Oczywiście wymieniłam się z Adamem numerami telefonów.

Następnego dnia, tuż po opuszczeniu szpitala, przyszedł sms od Adama z prośbą o spotkanie. Zapytałam mamy czy może do mnie przyjść, a gdy się zgodziła wysłałam mu adres. Po pół godzinie usłyszałam dzwonek do drzwi. Szybko zeszłam na dół i otworzyłam je. Oczywiście stał w nich Adam i gdy mnie zobaczył uśmiechnął się. Od razu rzuciłam się mu na szyje. W tym samym czasie w oddali zobaczyłam Jasia, który szedł w stronę mojego domu. Gdy tylko mnie zobaczył tulącą się do Adama otworzył szeroko buzie i upuścił bukiet róż, który trzymał w rękach.

_____________________________________________________________________

No i jest! <3

Jak wam się nie spodoba to nie zgłaszać reklamacji,
bo dzisiaj wgl weny nie miałam xd
  

Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska