piątek, 13 marca 2015

Rozdzial 15

Po jakiś piętnastu minutach skończyła się obserwacja. Pielęgniarka prowadziła mój wózek, a ja rozglądałam się za Jasiem. Kurde, gdzie on jest? Skręciliśmy do holu, bo to była jedyna droga do mojej sali. I wtedy go zobaczyłam. Tylko, że nie był sam. Właśnie całował się z Natalią...

   Patrzyłam na nich nie mogąc powiedzieć ani słowa. Co gorsza jechaliśmy w ich stronę, bo za nimi była moja sala. Kurde, co ja mam...Dobra, spokój. Marta, opanuj się. Coś wykombinujesz. I wtedy pielęgniarka otworzyła drzwi obok nas.
-Przepraszam, tylko wezmę coś, i już idziemy do twojej sali-powiedziała i wprowadziła mnie do sali. Ehh, może jej powiedzieć? Muszę coś zrobić z Jaśkiem..
-Proszę pani-zwróciłam się do pielęgniarki, która oderwała się od papierów i popatrzyła na mnie.
-Tak?
Właśnie, tylko teraz co odpowiedzieć....
-Eee...Nic, nic...
-No dobrze...-mruknęła uśmiechając się i podchodząc do mnie-Już idziemy do twojej sali.
Wyjechaliśmy na korytarz, a ja popatrzyłam w stronę dwójki, która już się nie całowała, tylko rozmawiała ze sobą.
-Eee..
-O co znowu chodzi?-zapytała pielęgniarka zatrzymując się-O tego chłopaka i dziewczynę? 
Skąd ona to wie? Kobieca intuicja? Niee, może po prostu gapiłam się na nich cały czas.
-Tak, widzi pani...-powiedziałam zastanawiając się czy jej zaufać-Tamten brunet jest moim chłopakiem... 
-Uuu...Współczuje...Widziałam jak całował się z tamtą dziewczyną
-No właśnie-powiedziałam zmieszana-W każdym razie pomyślałam, że może przydałoby mu się dać nauczkę. 
-Co mam zrobić? 
-Już panią lubię-mruknęłam uśmiechając się pod nosem. 
-Przejdźmy na ty-zaproponowała i wyciągnęła do mnie rękę-Weronika. 
-Marta-odpowiedziałam ściskając jej dłoń. 
Opowiedziałam jej co zamierzam zrobić. Plan był prosty i genialny. Dobra, zobaczymy, czy wypali. 


*Perspektywa Jasia* 

Tłumaczyłem właśnie Natalii, żeby dała sobie spokój, kiedy podeszła do mnie jakaś pielęgniarka.
-Ekhem...Przepraszam-zaczęła niepewnie 
-Tak?-zapytałem patrząc na jej smutną minę 
-Czy to ty nazywasz się Jan Dąbrowski? 
-Tak, to ja. 
-To ty przyjechałeś z pacje... 
-Tak, z Martą-przerwałem jej patrząc na nią wyczekująco-Coś się stało? 
-Widzi pan...Obserwacja pokazała, że...zakażenie wdarło się w ranę w nodze i będzie musiała przejść operację...
Serce mi na chwilę przestało bić... Co?! Zakażenie?! Operacja?! 
-Jeśli chce się pan z nią teraz zoba... 
Dalej jej nie słuchałem, tylko od razu skierowałem się do sali Marty. Boże, to wszystko moja wina! Jak to będzie coś poważniejszego to ja się chyba zabije! 

Stałem przed salą Marty i zastanawiałem się nad jej zdrowiem. 
-Nic jej nie będzie, nic jej nie będzie-powtarzałem w duchu-Operacja pójdzie dobrze... 
Powoli otworzyłem drzwi. Nie zdążyłem nawet wejść, a już czymś oberwałem w nogi. Spojrzałem zaskoczony w dół. Kule! A kto je trzymał? No oczywiście Marta, która siedziała na wózku. 
-Pytali mnie czy będę wolała jeździć wózkiem czy iść o kulach. A przecież to doskonałe połączenie! Można jeździć i jednocześnie bić-powiedziała i walnęła mnie jeszcze raz. Syknąłem. 
-Ejj! To boli! 
-Bo ma!-krzyknęła i zamachnęła się jeszcze raz, ale złapałem za kule. 
-Stop, stop, stop!-powiedziałem kucając przy niej-Jeszcze mi złamiesz nogi i będę musiał ich użyć. 
Po chwili oberwałem w policzek. 
-Au! Za co?! 
-Za to, że nie potrafisz po męsku przyjąć kary! 
Kary? Jakiej kary? Co ona sobie ubzdurała? Nie zdążyłem nawet dobrze pomyśleć, bo uderzyła mnie w drugi policzek. 
-A to za co?! 
-Za to, że mnie ciągle okłamujesz!-krzyknęła, a po chwili się rozpłakała. Popatrzyłem na nią zdziwiony. Nie rozumiałem. Jeszcze przed chwilą martwiłem się jej operacją, a teraz...Właśnie!
-A co z operacją?-spytałem cicho 
-Nie ma żadnej operacji, idioto!-krzyknęła przez łzy-Chciałam cię tylko jakoś zaciągnąć tutaj! 
-Coo?!-wrzasnąłem wstając-To ja się martwię, prawie na zawał umarłem, bo ty chciałaś, żebym tutaj przyszedł?! 
-A jak inaczej miałam cię tutaj zaciągnąć?! 
-Nie wiem! Może zawołać, poprosić, a nie... 
-Niby jak miałam to zrobić, kiedy ty się całowałeś z Natalią?! 
O kurde. Widziała... 
-Jak możesz być takim dupkiem, żeby mówić, że mnie kochasz, a po chwili całować inną?! 
-To nie ja ją pocałowałem, tylko ona mnie! 
-Oj, wielka mi różnica! Jakoś się od niej nie odsunąłeś, co? 
Ehh...I jak jej to teraz wytłumaczyć? 
-Fajną masz tą "kuzynkę"-mówiła specjalnie akcentując ostatnie słowo. 
Kurde. I co ja mam do cholery zrobić?! Podszedłem do krzesła, usiadłem na nim i zakryłem twarz w dłoniach. 


*Perspektywa Marty*

 Patrzyłam jak Jaś siedzi na tym krześle. Cholera, prawie mi go było żal! Nie, nie, nie! Musisz się wziąć w garść, Marta! On cię tyle razy oszukał! 
-I co? Zastanawiasz się nad wymyśleniem nowego kłamstwa?-prychnęłam 
-Martuś...-zaczął cicho mówić podnosząc głowę i patrząc na mnie-Tyle, że...ja cie nigdy nie okłamałem... 



_____________________________________________________________________

Wybaczcie, że tak późno, 
ale miałam ważne sprawy do zrobienia
i nie mogłam wstawić ;*

A ja chciałam, żeby do 15 rozdziału wybiło 10 tysięcy wyświetleń,
a tu już jest aż 11 tysięcy!
  

Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

czwartek, 12 marca 2015

Rozdzial 14

Momentalnie wstałam i spojrzałam w stronę stołu. Karteczka "Zaraz wrócę. Jaś". Oooo nie! Tak to nie będzie. Zobaczyłam leżące na kredensie klucze. Ja jestem już praktycznie ubrana. Mogę wychodzić. Szybko otworzyłam drzwi, zamknęłam je i pobiegłam za Jasiem.

   Kiedy zobaczyłam jak wsiada do auta szybko złapałam taksówkę i kazałam za nim jechać. Może i byłam wariatką, ale cicho. Chciałam się w końcu dowiedzieć kim była ta Natalia. Nie mamą, nie siostrą, więc...kim? Dziewczyną? Oby nie.

W końcu dojechaliśmy na miejsce. Zapłaciłam taksówkarzowi i popędziłam za Jasiem. Lotnisko, hmm...Czyżby Natalia właśnie skądś wracała? Może to była jego stała dziewczyna, a ja byłam tylko chwilową rozrywką? Kurde. Sama już nie wiedziałam co o tym myśleć. No nie! Jak zawsze musiałam się zamyślić i straciłam z oczu Jasia. Rozglądałam się za jego sylwetką, ale nigdzie nie mogłam go znaleść. Czemu tu musi być aż tyle ludzi? I wtedy go zobaczyłam. Uff... Szybko podbiegłam do niego, żeby znowu nie stracić go z oczu. Teraz podążałam za nim jak cień. W końcu się zatrzymał. Stanęłam niedaleko niego i czekałam razem z nim. Po kilku minutach Jaś wyciągnął telefon. Zadzwonił od kogoś, chyba Natalii, ale nic nie słyszałam, bo byłam za daleko. Po krótkiej rozmowie rozłączył się i zaczął się rozglądać. Nagle jakaś dziewczyna podeszła do niego i o czymś zaczęli gadać. Po chwili Jaś chwycił jej bagaże i obrócił się w stronę wyjścia. Niestety, ja tam stałam. Już miałam się schować za kolumną, żeby mnie nie zobaczył, ale wtedy tamta dziewczyna pocałowała go w policzek. Stałam jak wryta i gapiłam się na nich z otwartą buzią. Jaś uśmiechnął się do niej, ale momentalnie spoważniał, kiedy zobaczył mnie. Spanikowałam i zaczęłam uciekać. Słyszałam jak Janek wrzeszczy do mnie po imieniu. Ale nic mnie to nie obchodziło. Chciałam uciec. Najlepiej jak najdalej od niego. 


Nie wiem czy uciekaliście przed kimś w jakimś strasznie zaludnionym miejscu, np. w dużym sklepie, na koncercie, czy na lotnisku...Ale powiem wam jedno. Jest cholernie trudno. Próbujesz biec, kiedy kilkadziesiąt innych ludzi idzie na ciebie i popycha cię do tyłu. W trudzie przedostajesz się przez nich i nadchodzą kolejni. Serio, to potworne. Jednak jakoś mi chyba szło, a przynajmniej lepiej od Jasia, bo go zgubiłam. Postanowiłam wrócić do wyjścia, ale wtedy zobaczyłam go w oddali. Kurde, musiał znaleść mnie w takim momencie? Czy on kiedyś da mi odpocząć? Szybko rozejrzałam się. Koło mnie były ruchome schody. Niestety, jadące w przeciwną stronę. Ale ja nie miałam czasu. Szybko wbiegłam na te schody, ku niezadowoleniu osób, które chciały jechać spokojnie na dół. Biegłam na górę najszybciej jak mogłam, ale byłam zmęczona, wiec robiłam to dosyć niezdarnie. W pewnym momencie zahaczyłam nogą o schodek i przewróciłam się. Aaau! Moja prawa ręka! Cholera...miałam na nią uważać! Bolała jakby ktoś zmiażdzył mi ją młotem. I jeszcze kolano...ej, czy ono krwawi? No pięknie! Jechałam tak na dół leżąc na schodkach. Ale nikt nie przejął się moim losem. Co za chamy! Nagle Jaś znalazł się tuż obok i szybko wziął mnie na ręce. Zaniósł mnie na ławkę, która znajdowała się kilka metrów dalej.

-Kurwa! Coś ty sobie zrobiła?!-wykrzyknął. Widać, że był zły. Cholera, jak ta ręka mnie boli. I jeszcze ten na mnie krzyczy. Zaciskałam zęby, żeby się nie rozpłakać, ale i tak z moich oczu poleciało kilka łez.
-Boże, przepraszam. Nie powinienem na ciebie krzyczeć-powiedział po chwili i przytulił mnie do siebie, a z moich oczu poleciały kolejne łzy. Wtedy odsunął się ode mnie, wyciągnął telefon i coś na nim wystukał-Czekaj, Natalia zaraz przyniesie bandaże...Co cię boli?
-Rręka-wyjąkałam nadal płacząc
-A to kolano?-zapytał dotykając mnie obok rany. Syknęłam-Czekaj, ja chyba po karetkę zadzwonię, skoro...
-Nie!-przerwałam mu próbując powstrzymać łzy, ale tak cholernie mocno mnie wszystko bloało, że nie dałam rady
-Tak!-krzyknął pochylając się nade mną. Popatrzyłam w jego brązowe oczy. Widać było w nich smutek i troskę. Wyprostował się i wybrał numer. Szybko opisał sytuację, podał adres i rozłączył się. 
-Będą za parę minut-powiedział klękając przy mnie. Zacisnęłam zęby z bólu. Cholera. Boli coraz mocniej. Jaś złapał mnie za rękę, a ja odruchowo ścisnęłam jego dłoń. I nagle przy nas pojawiła się dziewczyna.
-Dziękuję, Natalia-powiedział Janek zabierając od niej bandaże. Pochylił się nad moim kolanem.
-To powinno zatamować krew-powiedział bandażując moją nogę. Zacisnęłam zęby. Wiem, że starał się być delikatny, ale i tak cholernie bolało.
-Spokojnie, zaraz przyjedzie karetka-pocieszał mnie Jaś. I właśnie w tym momencie zobaczyłam trzech facetów. Dwóch z nich miało nosze, a drugi apteczke.
Z tamtej sytuacji pamiętam już tylko, że podeszli do mnie. Położyli mnie na nosze, a jeden coś zaczął robić z moją nogą. Później wynieśli mnie na dwór i do karetki. Ostatnie co widziałam to Jaś z Natalią wsiadający do auta. Nie jadą ze mną? Chcą mnie zostawić? Niestety, nie mogłam dalej nic zobaczyć, bo wszystko się rozmazało i zapadła ciemność.

Obudziłam się w szpitalu. Leżałam na łóżku z ręką w gipsie i zabandażowaną nogą. A tuż obok mojego łóżka na krześle siedział chłopak. Noo...spał podpierając się na szafce i mając głowę ukrytą między rękami. Ej, to Jaś? Niee, niemożliwe. On pojechał z Natalią...

-Ej-powiedziałam do chłopaka. A kiedy nie zareagował zaczęłam go szturchać-Ej, obudź się!
-Hmm?-powiedział sennie i podniósł głowę. Cholera. To Jaś. Kiedy zobaczył, że nie śpię momentalnie wstał i podszedł do mnie-Boże, Marta... 
Przełknęłam głośno śline. W tym samym czasie on złapał mnie za rękę. 
-Tak się o ciebie bałem...-powiedział patrząc mi w oczy. Zauważyłam, że jest niewyspany. 
-Co...Co mi jest?-zapytałam po chwili-Ile spałam?
-Nic. Masz złamaną rękę, a z nogą wszystko w porządku. Spałaś cały dzień. Dzisiaj niedziela, już jest jedenasta-powiedział uśmiechając się blado. W tym samym czasie do sali wszedł lekarz.
-Ooo, nasza pacjentka się już obudziła?-zapytał roześmiany-Twój narzeczony całą noc był przy tobie.
Czekaj, narzeczony?! Jak to narzeczony?! Zdziwiona popatrzyłam na Jasia, a ten tylko odwrócił wzrok. 
-Na szczęście nic poważnego ci nie jest, więc już jutro, po wstępnych obserwacjach, będziesz mogła iść do domu-powiedział doktor. Uff, chociaż o tyle dobrze. Czekaj. Dom. Rodzice. O cholera! Miałam wczoraj wieczorem wrócić do domu!
-Rodzice-powiedziałam momentalnie się prostując i od razu syknęłam z powodu ręki.
-Ej, spokojnie-powiedział lekarz i kazał mi się znów położyć-Rodzice zostali już powiadomieni. 
-Tak, rozmawiałem z nimi-mruknął Jaś patrząc mi w oczy 
-Dobrze, to ja was zostawiam-oznajmił doktor i wyszedł dodając tylko, że zaraz przyjdzie pielęgniarka z lekami. 
-Narzeczony?-prychnęłam patrząc na Jasia 
-Inaczej by mi nie pozwolili do ciebie wejść...-zaczął się tłumaczyć 
-A po cholere ci ja?!-wybuchłam przerywając mu 
-Co...? 
-Masz Natalię i to sto razy piękniejszą ode mn...-przerwałam, bo mnie pocałował. Najpierw delikatnie, a po chwili długo i namiętnie. Ile tęsknoty i uczuć było w tym pocałunku. 
-Brakowało mi tego-wymruczał mi do ucha. Już miałam odpowiedzieć że mi też, ale przypomniałam sobie co zaczęłam mówić. 
-Czyli już Natalia ci nie wystarczy?-zapytałam złośliwie 
-Boże, o nią tyle hałasu?-jęknął Jaś-Nie mogłem się z tobą widzieć, całować, oberwałem w policzek i jeszcze prawie się zabiłaś, bo coś sobie ubzdurałaś?! 
O! Tego już za wiele! 
-Przepraszam, fakty mówiły same za siebie!-krzyknęłam rozzłoszczona-Przez telefon mówiłeś, że ją kochasz, szybko odjechałeś nie próbując się tłumaczyć i jeszcze ten pocałunek na lotnisku! 
-To nic nie zna... 
-Właśnie znaczy!-wykrzyknęłam przerywając mu-Czy wszyscy mi zawsze muszą łamać serce?! Kim ja do cholery jestem?! Kilkudniową zabawką?! 
Jaś patrzył na mnie otwierając coraz szerzej oczy, a ja ledwo powstrzymywałam się od płaczu. 
-Zawsze wszyscy muszą mnie zostawić, zdradzić, wykorzystać!-zaczęłam krzyczeć ze łzami w oczach-Co ja jestem jakaś nienormalna?! 
-Ekhem...-chrząknęła moja mama, która stała w drzwiach. Kurde! Wszystko słyszała?-Janek, mógłbyś na chwilę zostawić nas same? 
-Ale...-zaczął i popatrzył się na mnie 
-Po prostu idź!-krzyknęłam i rozpłakałam się. A po chwili usłyszałam trzask zamykanych drzwi. 
-Kochanie...-powiedziała moja mama podchodząc do mnie, a ja dalej płakałam.Kurde, ale mam tydzień. Tylko płacze i płacze. Mama zaczęła mnie głaskać, a ja powoli się uspokajałam. 
-Jaś mi wszystko opowiedział-westchnęła po chwili-O tej wczorajszej imprezie też. 
-Przepraszam-powiedziałam powstrzymując płacz-Nie chciałam pić. Ale ta sytuacja...kolejny raz... 
-Wiem, kochanie, wiem. 
Głaskała mnie tak kilka minut. Nagle drzwi się otworzyły i do sali weszła pielęgniarka. Podała mi leki, a potem wyszła. 
-Ja też już idę-oznajmiła mama-Powiem Jasiowi, żeby tu przyszedł. Musicie wyjaśnić sobie parę spraw. 

Drzwi otworzyły się i do sali wszedł Janek. Podszedł do mojego łóżka i usiadł na krześle. Chwile milczeliśmy. 

-Natalia to nie moja dziewczyna-powiedział Jaś, a ja odważyłam się na niego spojrzeć. 
-Nie?-zapytałam cicho 
-Nie. To moja kuzynka. 
O boziu! Kuzynka? To wszystko się wyjaśnia! Leżałam w milczeniu, bo wstydziłam się za moje zachowanie. Jaka ja byłam głupia! Zamiast wyjaśnić tą sprawę zrobiłam tyle durnych rzeczy...
-Powiesz coś w końcu?-zapytał Jaś wstając z krzesła i podchodząc do mnie
-Zastanawiam się jak możesz jeszcze w ogóle mnie lubić... 
-No masz rację. Nie lubię cię.
-Nie dziwię ci się-powiedziałam udając obojętność, ale tak na prawdę nie wiele brakowało mi do płaczu
-Ja cię nie lubię-mruknął pochylając się nade mną-Ja cię kocham.
Otworzyłam szerzej oczy. 
-Serio? 
-Serio, serio-odpowiedział, po czym mnie pocałował. 

Chwilę z Jasiem porozmawiałam, a potem przyszła pielęgniarka zabrać mnie na obserwację. Musiałam na razie jeździć na wózku, żeby rana na nodze mogła się zagoić. Janek powiedział, że poczeka na mnie w holu. W końcu i tak nie mógł wejść ze mną. Po jakiś piętnastu minutach skończyła się obserwacja. Pielęgniarka prowadziła mój wózek, a ja rozglądałam się za Jasiem. Kurde, gdzie on jest? Skręciliśmy do holu, bo to była jedyna droga do mojej sali. I wtedy go zobaczyłam. Tylko, że nie był sam. Właśnie całował się z Natalią...




_____________________________________________________________________

No kochane!
Ej, ej, 
chyba nie chcecie żebym pisała takie długie rozdziały!
Proszę, dałam wam ten i tamten takie długie,
a z Waszą aktywnością strasznie krucho! :C

Przy okazji - chciałam podziękować, 
bo zaraz wybije 10 tysięcy wyświetleń na moim blogu!
Mam nadzieję, że do 15 rozdziału już będzie <3


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

środa, 11 marca 2015

Rozdzial 13

Odeszłam od Maćka i skierowałam się w stronę Jasia.
-Możemy pogadać?-zapytał przeczesując lewą ręką swoje gęste włosy
-Pewnie-powiedziałam udając obojętną. Tak na prawdę nie wiele brakowało mi do rozpłakania się.
-To...-zaczął kiedy już odeszliśmy na bok. Nim jednak zdążył dokończyć wymierzyłam mu siarczysty policzek.
-To tyle-mruknęłam kierując się w stronę Poli i Maćka


    Obudził mnie ten durny budzik. Serio, tego kto wymyślił to cholerstwo powinno się powiesić. Albo jeszcze gorzej. Nastawiać mu budzik co 5 minut. Najlepiej taki jak mój - mega głośny z denerwującym dzwonieniem. W końcu go wyłączyłam i nadal leżąc popatrzyłam w sufit. Najchętniej spędziłabym tak cały dzień, bo nie mam ochoty iść do szkoły. Cały czas mam w głowie to wczorajsze zdarzenie. A szczególnie końcówkę.
"Kiedy spoliczkowałam Jasia, szybko się odwróciłam i poszłam w stronę Poli i Maćka. Musiałam tak zrobić, bo nie wytrzymałabym i rozpłakałabym się. Ciekawiło mnie co zrobi Jaś. Ale ten...wsiadł do auta i odjechał"
Wiem, że wyjaśniłam z nim sprawę bardzo dziecinnie. Ale co mogłam poradzić? Nic. Jestem głupia. I tyle.

Gdy już się ubrałam zeszłam na dół. Ale nigdzie nie było mojej mamy. A sprawdzałam w kuchni, salonie, ogrodzie, a nawet w jej gabinecie. Po cichutku weszłam na górę i otworzyłam drzwi do sypialni rodziców. Oczywiście tata wychodził o 6, więc spała tam tylko mama. Nawet chrapała lekko. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Szczerze to jej zazdrościłam. Miała kochającego męża i córkę, dobrą pracę, piękny dom...Ja zawsze marzyłam by tak mieć. Tylko, że wszyscy chłopcy łamią mi serce. I pewnie skończę jako stara panna z kotami. Zamknęłam cichutko drzwi i poszłam zrobić śniadanie. Wiedziałam, że mama ma wolne w piątki i soboty. W niedziele musi znowu pracować. Biedaczka. Na poprawę humoru postanowiłam zrobić naleśniki. Razem z mamą je uwielbiałam.

W końcu skończyłam. Położyłam dwa na talerzu, dałam na nie śmietany i cukru i zjadłam je ze smakiem. Reszte naleśników położyłam na talerzu obok karteczki na której napisałam "To dla Ciebie, Mamo. Smacznego!". Potem poszłam po plecak, bo była już za piętnaście ósma. Wyszłam z domu i ruszyłam w stronę szkoły.

Mogłam się spodziewać, że tak będzie. Spóźniłam się. Trudno, każdemu się zdarza. Kiedy weszłam do klasy nauczycielka tylko zmierzyła mnie wzrokiem i powiedziała "siadaj". Posłusznie zajęłam moje miejsce i zapytałam się Karolinę z którą siedzę co robimy.

Oczywiście na przerwach Pola razem z Maćkiem namawiali mnie do pójścia na dzisiejszą imprezę. Ale ja nie chciałam. Wolałam leżeć w łóżku i płakać.
-Chooodź, naprawdę będzie fajnie-zachęcała mnie po raz setny Pola
-Nie mam ochoty-mruknęłam patrząc na swoje buty
-Marta, musisz sobie poprawić humor-powiedział Maciek. Westchnęłam. Miał racje. Nie można załamywać się jednym chłopakiem. W sumie ile razy miałam już złamane serce? Dużo. I zawsze oni pomagali mi wyjść z dołka. Więc zgodziłam się iść. Tylko nie wiem czy ze względu na siebie czy na nich.
-Mówie ci!-powiedziała Pola-Wypijesz, potańczysz, poznasz jakiegoś przystojniaka i momentalnie zapomnisz o Jasiu.
No tak. Tylko gdzie ja znajdę tak przystojnego jak on? Coś tam mruknęłam w odpowiedzi. Szczerze to teraz myślałam o czymś zupełnie innym. Czemu Janek tak szybko zrezygnował? Rozumiem, że mógł się wściec po tym spoliczkowaniu, no ale... A może po prostu był winny? Może miał jakąś lepszą dziewczynę? Może chciał ze mną zerwać? Pewnie dlatego tak szybko uciekł...Po moim policzku spłynęła łza.
-Ej-zaczął Maciek łapiąc mnie za podbródek i podniósł moją głowę do góry tak abym mogła spojrzeć mu w  oczy-Nie płacz. To właściwie on powinien żałować skoro stracił kogoś takiego jak ty.
Uśmiechnęłam się lekko. Maciek zawsze był dla mnie taki dobry. Przytuliłam się do niego.
-Ale z ciebie przylepa-mruknął rozbawiony
-Yhy...-przytaknęłam ściskając Maćka jeszcze mocniej. Brakowało mi go przez ten tydzień. Cieszę się, że odnosi takie sukcesy w sporcie, że robi to co kocha. Ale niestety przez to musiał pojechać na jakieś treningi, czy mecze, czy coś. Tak cholernie mi go brakowało. I tego jego zachowania starszego brata.

Kiedy skończyły się lekcje wybiegłam ze szkoły z krzykiem radości. Zresztą jak każdy. Bo jakie inne uczucia można mieć w piątek? Stanęłam niedaleko budynku, żeby móc porozmawiać z Polą.
-Ej, przylepo-zaczął roześmiany Maciek-Idziesz pooglądać jak gramy?
-Czekaj, a gdzie Pol...
-Ona już jest na boisku-przerwał mi i puścił oczko. Roześmiałam się.
-No ok, mogę pooglądać.
Poszliśmy razem na boisko. On dołączył do gry, a ja zauważyłam siedzącą Polę na jednej z ławeczek. Podeszłam do niej i się przysiadłam.
-Ekscytujące...-mruknęłam sarkastycznie, a ona się roześmiała. Nie to, że nie lubię piłki nożnej. Nawet czasami mogę pograć. Po prostu zawsze coś się tu wydarzy. A to jeden kopnie kogoś, a to drugi wykopie piłkę za teren szkoły. No różnie. Ale zawsze jest okazja do pośmiania się. Oglądałam właśnie jak Krzysiek strzelał gola, ale kopnął tak mocno, że gdy Marek obronił piłka się odbiła. No i oczywiście musiała kogoś trafić w twarz.
-Biedny Michał-powiedziała rozbawiona Pola-Ej, widziałaś, że Bartek się na ciebie cały czas gapi?
-Co?-zdziwiłam się i spojrzałam w jego strone-A faktycznie. Tylko, że patrzy się na nas.
-Nie, na ciebie-stwierdziła, po czym wstała-Ja ide po torebkę i popatrz na którą będzie się gapił.
Rzeczywiście. Pola odeszła już daleko, a on cały czas patrzył się w moją stronę. Po chwili uśmiechnął się do mnie a ja oczywiście musiałam się zarumienić. Bartek był na prawdę przystojny. Miał wysportowaną, umięśnioną sylwetkę, kruczoczarne włosy i lekki zarost....
-I jak?-zapytała Pola wyrywając mnie z rozmyślań i siadając obok-Patrzył się na ciebie?
-Eee...Tak. Znaczy patrzył w tą stronę, ale...
-No to chyba się mu podobasz-przerwała mi i puściła do mnie oczko. Westchnęłam. I nagle usłyszałyśmy dźwięk tłuczonego szkła. Popatrzyłyśmy na chłopaków, którzy szybko pobiegli do furtki.
-Ej, chodźcie!-krzyknął Maciek-Szybko!
Pobiegłyśmy za nimi, a oni nie zwalniali. Kiedy byliśmy już wystarczająco daleko w końcu się zatrzymali.
-Co...Co się stało?-wydyszała Pola
-Krzysiek stukł okno-wyjaśnił Kuba
-To po cholere my biegłyśmy?-zapytała po chwili Pola-Następnym razem wyjaśnijcie, bo w tych szpilkach na prawdę nie jest łatwo biec
Roześmiałam się. Cała Poleczka.
-Stukł okno od pokoju pana Wróblewskiego-powiedział Maciek
-Masz przerąbane, Krzysiek-stwierdził Michał. No tak. Pan Wróblewski. Jeden z tych nauczycieli, których trzeba się bać.
-W każdym razie my już idziemy-powiedziała po chwili Pola-I jesteście mi winni nowe szpilki
-Mogę was podwieść-zaproponował Maciek
-O! Widzicie?-zapytała Pola patrząc na innych chłopaków-I to jest prawdziwy facet!
Razem z Maćkiem zaczęłam się śmiać.

-Jedziemy do mnie-oznajmiła Pola wsiadając do auta-Ty, Marta, też
-Co?-zapytałam zaskoczona-Maciek, słyszałeś to?
-Słyszałem-odpowiedział i ruszył
-Aha! To tak! Jesteście w zmowie?
-Oj, już się tak nie złość-mruknęła Pola-Czy przebierzesz się u mnie czy u siebie to nie ma znaczenia...
No faktycznie. A Pola ma fajniejsze ciuchy. Dobra, raz się zgodzę.

Stałyśmy obie przed lustrem i patrzyłyśmy na siebie.
-Boże, bosko wyglądamy-skomentowała Pola na co ja się roześmiałam. No rzeczywiście. Wyglądałyśmy świetnie.
-Noo, muszę się zgodzić-mruknęłam poprawiając swoje włosy
-A wiesz kto też będzie na imprezie?
-Hmm?
-Bartek
O boziu! Eh...No czy ja wiem? Lubię go. Ale tak jak kolegę. Poza tym niejedno o nim słyszłam. I to niestety, złego.
-No i co?
-Jak to co? On lecie na ciebie! Widać to jak na dłoni!
-Iii?
-Załamujesz mnie-mruknęła Pola odchodząc od lustra-Jest mega przystojny!
-I co? Teraz mi pewnie powiesz, żebym korzystała z okazji?
-No pewnie, korzystaj, skarbie-powiedziała roześmiana i chwyciła za torebkę-A teraz chodź. Maciek pewnie już na nas czeka.
Ale okazało się, że nie tylko on.
-Hej, Bartek-powiedziałyśmy jednocześnie
-Hej, piękne-odpowiedział uśmiechając się. Może przystojny to on i był. Ale Janek miał o wiele piękniejszy uśmiech. Boże, kobieto! Przestań o nim myśleć!

W końcu dojechaliśmy na miejsce - oczywiście taksówką. Weszliśmy do środka i usiedliśmy przy barze. Zamówiliśmy jakieś drinki. Potem Pola poszła na parkiet z jakimś chłopakiem, a Maciek z dziewczyną. Wtedy Bartek zamówił jeszcze dwa drinki.
-Ale...ja już nie chcę-powiedziałam szybko
-Oj, weź-mruknął przybliżając się do mnie-Maciek mówił mi o tym twoim chłopaku. Przykra historia. Aż dziwne, że nie chcesz zatopić smutku w alkoholu...
Kurde! Jak to Maciek mu powiedział?! Co?! Myślałam, że wszystko trzyma w tajemnicy! Przecież...A co jak powiedział kumplom też inne moje sekrety? No i do tego Jaś...Ehh...Pewnie teraz całuje się z jakąś dziewczyną. Chwyciłam kieliszek i wypiłam od razu całość.
-No! I to mi się podoba!-krzyknął Bartek.
Piliśmy kieliszek za kieliszkiem. Aż w końcu...
-Czekaj...-powiedziałam cicho-Muszę do łazienki...
W oczekiwaniu na wolną toaletę wyciągnęłam teleon. Może tak zadzwonić do Jasia? Wygarnąć mu? No w sumie czemu nie?
-Halo?-usłyszałam w słuchawce
-Tu Marta-mruknęłam-Co? Przerywam ci całowanie się z jakąś lalą?
-Nie, nie...
-A co?-przerwałam mu-Ją też już rzuciłeś?
-Co...?-zapytał zaskoczony-Czekaj...Piłaś?
-Tttak-wyjąkałam-Niby cco robić miałam po ttym jak serce złamałeś mii
-Gdzie jesteś?
-Nnieważne
-Ważne! Mów, przyjadę po ciebie!
-Nie-roześmiałam się
-Jeszcze coś ci się sta...-rozłączyłam się. Po cholere miałam go słuchać? I ile można tu czekać? Nie no...wracam do baru.
-W końcu jesteś, kotku-mruknął Bartek podchodząc do mnie chwiejnym krokiem. Pochylił się, żeby mnie pocałować. Cuchnął alkoholem.
-Zostaw ją!-krzyknął Maciek i odepchnął Bartka ode mnie. Tuż za nim pojawiła się Pola. I wtedy schyliłam się i zaczęłam rzygać.
-Boziu, kochana-powiedziała podchodząc do mnie-Nie powinnam cię zostawiać samej. Przepraszam. Nie martw się. Jaś już tu jedzie. Zadzwonił do mnie, bo się martwił o ciebie. Podobno do niego...ej, słyszysz?
Słyszałam. I nawet chciałam zareagować. Ale wszystko zaczęło wirować, a po chwili widziałam już tylko ciemność.

Poczułam jak ktoś mnie podnosi. Nie otworzyłam oczu. Zresztą i tak nie miałam na to siły. Przez chwilę poczułam chłód, a potem ktoś położył mnie na czymś miękkim. Samochód? Pewnie tak...

Obudziłam się w czyimś mieszkaniu. Leżałam na łóżku. Byłam ubrana w to co wczoraj, oprócz tego, że miałam jeszcze na sobie czyiś sweter. Nagle usłyszałam głos Jasia, ale jakby zza ściany. Boże, to on mnie wczoraj tu przyniósł? Spaliśmy na jednym łóżku? Rozejrzałam się. Nie, kołdra jest na kanapie. Uff. Czekaj, czekaj, o czym rozmawia Jaś? Wytężyłam słuch. Już nie pierwszy raz go podsłuchuje. No, ale trudno...
-Yhy...No tak, tak...-przytaknął. Chyba rozmawiał przez telefon-Już? Dobra, zaraz będę...No...Czekaj...
Z kim on tak rozmawia? Czyżby znowu z tą Natalią? Niee, mam chyba po prostu na tym punktcie paranoje.
-Ej, Natalia!-krzyknął roześmiany. A jednak nie mam-No będę zaraz! No...Co? Nie...Po prostu...Yhy, tak, tak...Będę zaraz na tym cholernym lotnisku...No pa!
Lotnisku? Hmm...Usłyszałam kroki. Szybko zamknęłam oczy. Po chwili poczułam jak Jaś siada obok mnie na łóżku. Pochylił się nade mną i pocałował w czoło. Potem chyba położył coś na stoliku i wyszedł. Momentalnie wstałam i spojrzałam w stronę stołu. Karteczka "Zaraz wrócę. Jaś". Oooo nie! Tak to nie będzie. Zobaczyłam leżące na kredensie klucze. Ja jestem już praktycznie ubrana. Mogę wychodzić. Szybko otworzyłam drzwi, zamknęłam je i pobiegłam za Jasiem.

_____________________________________________________________________

Wybaczcie, że tak późno.
Miał być wcześniej, wiem.
Ale siadł mi internet,
 a potem przepisywałam z telefonu na kompa.

No ale chyba jest długi, nie? ;3

Bardzo dziękuję wszystkim za pomoc ze zdjęciem,
oczywiście szczególne podziękowania dla Oli, za to zdjęcie ^


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska


wtorek, 10 marca 2015

Rozdzial 12

-Ty mi powiedz-powiedziałam odpychając go od siebie
-Ja?
-Tak, ty!
-Ale...Co? O co ci chodzi?
-Nie wiem! Może ty sobie przypomnisz z jaką dziewczyną chodzisz za moimi plecami!-wykrzyknęłam w końcu
-Co...? O czym ty gadasz? Nie rozumiem...
-To przyjdź jak zrozumiesz!-krzyknęłam ze łzami w oczach wypychając go za drzwi, a po chwili zamykając je. Usiadłam na podłodze i znowu się rozpłakałam.


    Rano jak codziennie obudziła mnie mama. Tylko z taką różnicą, że zaczęła wypytywać o wczorajszą kłótnię. Niechętnie usiadłam na łóżku i popatrzyłam na nią nieprzytomnie. O coś tam mnie pytała, ale nic nie mogłam zrozumieć.
-No odpowiadaj!-powiedziała po chwili zniecierpliwiona moim milczeniem. Ja natomiast położyłam się z powrotem. Nie miałam ochoty się z nią kłócić.
-Ehh...Co się stało?-zapytała z troską
-Nic-mruknęłam-Pokłóciłam się z Jasiem. I tyle.
-Ale o co?
-A czy to ważne?
Mama milczała przez chwilę.
-Nie. Nie musisz odpowiadać...
-Dziękuję-mruknęłam i zamknęłam oczy
-Ale, ale, moja droga!-powiedziała zrywając ze mnie kołdrę-Wczoraj mogłaś nie iść do szkoły, ale dzisiaj...
Boziu. Podniosłam się niechętnie z ciepłego łóżka i podeszłam do szafki z ubraniami. Wybrałam czarno-szare rurki, luźną czarną bluzkę i granatową bluzę. Półprzytomna weszłam do łazienki i przebrałam się w to wszystko. Potem uczesałam moje długie włosy. Nie związywałam ich w żaden kucyk czy kok tylko zostawiłam rozpuszczone. Takie lubiłam je najbardziej.

Gdy byłam gotowa wyszłam z łazienki i zeszłam po schodach. Poszłam do kuchni, gdzie zastałam mamę robiącą jajecznicę.
-Cześć mamo...
-Hej, skarbie!-powiedziała radośnie-Jak się czujesz? Już trochę ochłonęłaś po tej kłótni z Jankiem?
Spuściłam wzrok na moje biało-czarne skarpetki. I co miałam jej odpowiedzieć? Że nadal czuję się cholernie przybita?
-No tak nawet...
-Wszystko się ułoży-powiedziała jakby czytając mi w myślach-Nie martw się.
-Yhy...Pewnie masz rację-odmruknęłam cicho, choć nie wierzyłam w własne słowa
-Dobra, teraz siadaj i jedz śniadanie-powiedziała wskazując prawą ręką na stół na którym leżała jajecznica. Posłusznie usiadłam i zaczęłam jeść. Po chwili poczułam wibracje w mojej kieszeni. Wyciągnęłam telefon i aż mi szczęka opadła. Mam 64 nieodebrane połączenia i 27 sms'ów. Oczywiście od Jasia. Szybko go zablokowałam, żeby mnie już nie męczył więcej.

W szkole byłam strasznie przybita. Nie mogłam się skupić na żadnej lekcji. Oczywiście koleżanki zauważyły to i obsypywały mnie pytaniami. Na szczęście miałam Polę, która je wszystkie odganiała tłumacząc, że źle się czuję.

Kiedy skończyły się lekcje niemal wybiegłam z klasy. Jednak musiałam poczekać na Polę z którą miałam wracać. Wyszłyśmy razem przed szkołę rozmawiając na temat jutra. Będzie piątek i na pewno Pola pójdzie na jakąś impreze. Nie chciałam z nią iść. Nie to, że nie lubię imprez, po prostu...Teraz nie miałam ochoty.
-No choodź! Będzie fajnie!-zachęcała mnie przyjaciółka
-No nie wiem...
Wtedy podszedł do mnie Maciek. Jest moim bardzo dobrym kolegą. Przyjaźnimy się od czasów gimnazjum. Jeśli zastanawialiście się, czy istnieje przyjaźń damsko-męska to macie odpowiedź. Jest dla mnie praktycznie jak brat.
-Hej, Marta-powiedział i przytulił mnie
I nagle w oddali zobaczyłam Jasia. Patrzył na mnie. Był chyba zły, bo zobaczył jak Maciek mnie przytula.
-Boziu...-szepnęłam
Jaś zaczął biec w moim kierunku. Spanikowałam. Nie wiedziałam co robić
-Będziesz jutro na tej imprezie?-zapytał Maciek łapiąc mnie za ręce
Jednak ja go nie słuchałam. Bałam się reakcji Jasia. Najchętniej bym uciekła, ale on był już prawie przy nas.
-Marta słu...-zaczął Maciek, ale przyciągnęłam go do siebie i pocałowałam. Kątem oka zobaczyłam jak Jasiek stoi za nami z otwartą buzią. Maciek momentalnie się ode mnie oderwał.
-Co ty...
-Właśnie!-krzyknął przerywając mu rozzłoszczony Janek i podszedł do mnie-Co ty odpierdalasz?!
-Ej, kolego-zaczął obraniać mnie Maciek-Może trochę grzeczniej?
-Ty się lepiej nie wtrącaj
-A co zabronisz mi?
-Dosyć!-krzyknęłam stając pomiędzy nimi
-Kto to jest?-zapytał wściekły Janek
-Miałem zadać ci to samo pytanie-powiedział Maciek
-Tylko, że ja nie całuję twoich dziewczyn
-Przestańcie!-wrzasnęłam w końcu
-Ale...-zaczęli razem
-Janek, poczekaj tu-powiedziałam patrząc mu w oczy-Zaraz wrócę.
Złapałam Maćka za rękaw i poprowadziłam wystarczająco daleko, żeby nie słyszeli o czym rozmawiamy.
-Przepraszam za ten pocałunek-wyszeptałam zmieszana
-A po co ci był on potrzebny?
Opowiedziałam mu wszystko w skróconej wersji.
-Zabiję go-mruknął idąc w stronę Jasia
-Nienienienie-powiedziałam szybko zatrzymując go-Muszę to sama załatwić
-Eh...No dobrze...
Odeszłam od Maćka i skierowałam się w stronę Jasia.
-Możemy pogadać?-zapytał przeczesując lewą ręką swoje gęste włosy
-Pewnie-powiedziałam udając obojętną. Tak na prawdę nie wiele brakowało mi do rozpłakania się.
-To...-zaczął kiedy już odeszliśmy na bok. Nim jednak zdążył dokończyć wymierzyłam mu siarczysty policzek.
-To tyle-mruknęłam kierując się w stronę Poli i Maćka


_____________________________________________________________________

Jest! Jest, jest i jest!
Kurde, najchętniej zrobiłabym coś innego, ale...
zarzuciłybyście mi brutalne sceny w rozdziale :'D

Wybaczcie, że tak krótki, alee!
Jutro będzie tak mega długi - najdłuższy z dotychczasowych.
Możemy się tak umówić? ;)

Tak czy siak jest - mam nadzieję, że się spodoba <3

DODATKOWO! 
Wpadajcie do Oliwki i Natalki ;*

Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

poniedziałek, 9 marca 2015

Rozdzial 11

 Gdy usłyszałam dzwonek do drzwi bez wachania zbiegłam na dół i otworzyłam je nie patrząc przez wizjerek. Po sekundzie tuliłam się już do Poli, która się na mnie rzuciła.
-Heej, kochana-powiedziała odrywając się ode mnie-Nie uwierzysz kogo udało mi się spotkać po drodze...
-Ko..-przerwałam moje pytanie, gdy zobaczyłam stojącego obok niej Jasia.


   Aaaaa! Szybko zamknęłam drzwi. Westchnęłam i oparłam się o nie. Dopiero po chwili uświadomiłam sobie co zrobiłam. O matko! Zamknęłam im drzwi przed nosem! I jak ja się teraz wytłumacze? Niepewnie otworzyłam drzwi. Widziałam, że oboje są zaskoczeni.
-Wybaczcie moją reakcję, ale...-zaczęłam niepewnie wychylając głowę zza drzwi-Spodziewałam się tylko Poli.
-Ale...-zaczął Jaś
-Nie chcę żebyś oglądał mnie w takim stanie-przerwałam mu
-To znaczy?
-Chorą, brudną, ubraną w łachmany i z niedobrym humorem-odpowiedziałam szybko. Dobra, trochę przesadzam. Ale może da mi spokój
-No dobrze...To...do zobaczenia-mruknął smutno i poszedł
-Czekaj, czekaj! To ja mogę cię oglądać w takim stanie, a Jaś nie? Prze...
-No wchodź po prostu!-krzyknęłam przerwywając przyjaciółce i pociągając ją za bluzę

Poszłyśmy do mojego pokoju. I gdy tylko usiadłam na łóżku rozpłakałam się jak dziecko.
-Boże, Marta, co ci?-przestraszyła się Pola i podbiegła do mnie
-Nnnic-wyjąkałam przez łzy. Przyjaciółka widząc, że na razie nic jej nie powiem przytuliła mnie. Płakałam tak kilka minut tuląc się do niej.
-To co się stało?-zapytała po chwili Pola widząc, że już się uspokajam
-Jaś...-zaczęłam, a po moim policzku spłynęła kolejna łza. Opowiedziałam przyjaciółce wszystko co się wczoraj stało.
-Serio?-zapytała robiąc wielkie oczy
-Nie! Kłamię, a te łzy to ze śmiechu-mruknęłam sarkastycznie
-Nie no bo...Widzisz...On przez całą drogę opowiadał o tobie. Jakie to ma szczęście, że ma ciebie, że jesteś wspaniała i tak dalej...
Zmarszczyłam brwi.
-Pewnie powiedział to specjalnie-mruknęłam po chwili namysłu-A jak ty go w ogóle znalazłaś?
-Jak wracałam ze szkoły to go zobaczyłam. Nie miałam pewności czy to on, bo widziałam go tylko raz i to na zdjęciu. Więc do niego podeszłam i zapytałam, czy przypadkiem nie nazywa się Jaś. Odpowiedział, że tak. No to wyjaśniłam, że jestem twoją przyjaciółką i mi o nim mówiłaś...
-I zaproponowałaś, żeby z tobą przyszedł do mnie?
-Przepraszam...myślałam, że się ucieszysz...-powiedziała cichutko. Kurde. Nie powinnam jej obwiniać. Nie wiedziała przecież.
-Ehh...Nic się nie stało...
Siedziałyśmy tak kilka minut w całkowitej ciszy.
-Nie, nie wierzę!-nie wytrzymała po chwili Pola wstając z łóżka
-O co ci znów chodzi?
-On cie kocha, kobieto! Widziałam! A przecież wiesz, że znam się na takich rzeczach!
Czekaj, czekaj. Czy ona właśnie powiedziała, że...Nie, nie!
-On mnie nie kocha-powiedziałam cichutko przyciągając kolana pod brodę.
-Skąd wiesz? Pytałaś go?
-Nie, ale...
-Żadnych "ale"!-przerwała mi Pola-On cie kocha i nigdy by cię nie skrzywdził!
-Nigdy nie mów nigdy...
-Dobra, poddaje się!-westchnęła siadając na łóżku

Po jakiejś godzinie Pola poszła do domu. Zresztą i tak moja mama zaraz wraca. Złapałam za jakąś książkę i zaczęłam ją czytać. Boziu, czemu ja nie mogę mieć takiego życia jak w tym opowiadaniu? Czyli szczęśliwego życia i kochającego mnie chłopaka? I właśnie wtedy do mojego pokoju weszła mama.
-Już wróciłam!-oznajmiła radośnie
-Jeju, prawie na zawał padłam
-Przepraszam, już nie przeszkadzam-powiedziała roześmiana. Westchnęłam. Kiedyś umrę przez tą kobiete.

Po jakiejś pół godzinie usłyszałam rozmowę na dole. Czyżby tata już wrócił? Niee, przecież kończy pracę dopiero za dwie godziny. Wtedy drzwi od mojego pokoju otworzyły się i zobaczyłam w nich stojącego Jasia.
-A co ty tutaj robisz?-zapytałam otwierając szerzej oczy
-Nic. Chcę ci tylko powiedzieć, że nawet tak ubrana jesteś śliczna-mruknął puszczając do mnie oczko. Przewróciłam oczami na co on zaczął się śmiać.
-Coś ty dzisiaj taka...-zaczął
-Jaka?
-Taka inna-powiedział ze smutkiem i podszedł do mnie-Mam wrażenie, że unikasz mnie jak ognia. Coś się stało?
Mówiąc to złapał mnie za ręce i teraz patrzył w moje oczy. Cholernie mi się one podobały. Ale stop, stop! Marta, haloo! Ten facet cię oszukał! Nawet nadal cię oszukuje!
-Ty mi powiedz-powiedziałam odpychając go od siebie
-Ja?
-Tak, ty!
-Ale...Co? O co ci chodzi?
-Nie wiem! Może ty sobie przypomnisz z jaką dziewczyną chodzisz za moimi plecami!-wykrzyknęłam w końcu
-Co...? O czym ty gadasz? Nie rozumiem...
-To przyjdź jak zrozumiesz!-krzyknęłam ze łzami w oczach wypychając go za drzwi, a po chwili zamykając je. Usiadłam na podłodze i znowu się rozpłakałam.


_____________________________________________________________________

Kochane!
Każdy ma czasem jakieś gorsze chwile i ja właśnie takie przeżywam :C
Nie będę się wam rozpisywać, ale ogólnie gorzej się czuje...

Ledwo co napisałam ten rozdział, ale jest ;_;
Przepraszam, że tak późno, ale musiałam jeszcze z telefonu przepisywać słowo w słowo na laptopa

Chce wam jeszcze podziękować, że wybiło mi aż tyle wyświetleń! <3


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

niedziela, 8 marca 2015

Rozdzial 10

 Zamknęłam drzwi i oparłam się o ściane. Wcześniejsze wstrzymywane łzy zaczęły płynąć po moich policzkach strumieniami. Jak on mógł? Jak mógł mnie całować? Jak mógł powiedzieć, że jest tylko mój? Jak do cholery mógł robić to wszystko wiedząc, że ma inną? Usiadłam na podłodze i zaczęłam jeszcze mocniej płakać....

   Jaka ja byłam naiwna! Tak mu ufałam i co? Okłamał mnie! A może nie pierwszy raz? Sama już nie wiedziałam co o tym myśleć. Moje serce coraz mocniej się ściskało. Jak on mógł?! Zacisnęłam rękę w pięść i walnęłam nią w podłogę. Czemu nie mogę trafić na jakiegoś normalnego chłopaka, który będzie mnie kochał? Nie, ja muszę się zawsze zakochiwać w okrutnych kłamcach! Powinnam się powoli przyzwyczajać, że wszyscy łamią mi serce. Łzy powolutku płynęły po moich policzkach.

-Kim do cholery jest ta Natalia?-zapytałam samą siebie. Z pewnością jego dziewczyną. Raczej nie mówiłby do koleżanki, że ją kocha. A z mamą na pewno by tak nie rozmawiał. Ciekawi mnie tylko to czy chodził z nią już wtedy gdy poznał mnie? Jeśli tak, to jest na prawdę cholernym sukinsynem! Okłamywał mnie od początku! Z kolei jeśli poznał ją po mnie to znaczy, że mu się znudziłam i poszukał jakiejś lepszej...Na prawdę nie wiedziałam co jest gorsze! Ej, a może Natalia to ta blondyna z przychodni? Boże...Sama nie wiem. Jedna opcja gorsza od drugiej. Łzy co raz mocniej kapały mi na spodnie. Nie wiedziałam ile tu siedzę. Czy kilka sekund, czy kilka minut, czy kilka godzin... Czemu do cholery wszyscy muszą łamać mi serce? Co ja takiego zrobiłam?

Mam dość! Dość wszystkiego! Całego tego posranego życia! Podobno samobójcy to tchórze, bo wolą poddać się niż walczyć. Lecz co jeśli ja nadal walcze i ciągle przegrywam? Skoro tak to ja takim tchórzem jestem. Stałam na balkonie jakiegoś wieżowca. Chciałam to zrobić jednak bałam się. Z bijącym ze strachu sercem weszłam za barierkę balkonu. Popatrzyłam w dół. Boże, jak wysoko. Skoczyć? W sumie to kto będzie za mną tęsknił? Może rodzice...i Pola i Wika. Reszty zupełnie by to nie obchodziło i na drugi dzień zapomną o moim istnieniu. A Jasiek? On pewnie już o mnie zapomniał. Myślenie o nim jeszcze bardziej mnie dobiło. Łzy zaczęły napływać mi do oczu. Postanowiłam. Zrobię to. Wzięłam głęboki wdech i puściłam barierkę. Czułam jak lecę w dół. Słyszałam głośne bicie mojego serca...Nie, zaraz...To odgłos uderzania w drzwi....

Otworzyłam oczy i zorientowałam się, że jestem w swoim pokoju. To był sen? Słyszałam jak ktoś wali w moje drzwi
-Jesteś tam? Córuś? Otwórz!-krzyczała moja mama-Spóźnisz się do szkoły!
Cholera! Która godzina? Za kilka minut ósma. No pięknie!
-Żyję, żyję!-wrzasnęłam wstając i otwierając drzwi-Zaspałam!
-Boże, już się bałam-westchnęła przytulając się do mnie-Coś się stło?
-Nie, nie. Po prostu gorzej się czuję...
Tuliłyśmy się tak do siebie kilka minut.
-Mogę dzisiaj nie iść do szkoły?-mruknęłam po chwili
-Ale co się stało?-zapytała zaniepokojona mama odrywając się ode mnie
-A co miało się stać?-spytałam udawając, że nie wiem o co jej chodzi
-Dobrze wiesz. Co się stało wczoraj wieczorem?
Milczałam chwilę.
-Mi możesz wszystko powiedzieć.
-Wiem, wiem...
-Pokłóciłaś się z Jasiem?
Skąd ona to wiedziała? Jakaś matczyna intuicja, czy co?
-Można to tak ująć...-mruknęłam
-O co poszło?-zapytała zdziwiona
-Nie ważne...

W końcu mama przestała mnie gnębić pytaniami i zgodziła się, żebym została w domu. Wyszła do pracy rzucając mi tylko "Jak wrócę dom ma być w jednym kawałku" na co ja przewróciłam oczami. Poszłam do kuchni, żeby zjeść śniadanie. Otworzyłam lodówkę patrząc na jej zawartość. Po chwili stwierdziłam, że nie chce mi się nic robić, więc wyjęłam kawałek ciasta z truskawkami.
-Jestem na skraju rozpaczy, więc chyba mogę zjeść coś słodkiego-mruknęłam do siebie jakby na usprawiedliwienie mojego obżarstwa.

Jadłam moje "śniadanie" oglądając telewizję. Nie powiem. Poczułam się trochę lepiej. Nagle usłyszałam dźwięk sms'a. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu. Od Poli? "Czemu nie ma cię w szkole?" - aaa no tak. Zapomniałam jej powiedzieć. "Tak po prostu. Nie chciało mi się iść" odpisałam szybko. Nie żeby coś, ale nie lubiłam mówić ludziom o moich osobistych sprawach. Nie chciałam, żeby się zamartwiali moimi problemami. Po chwili jednak przyszła wiadomość "Za dobrze cię znam. Ty nigdy nie nie idziesz do szkoły bez powodu". Uśmiechnęłam się i odpisałam "Po szkole możesz przyjść do mnie to ci wszystko opowiem". Przez kilka minut mi nie odpisywała, więc wróciłam do oglądania telewizji. Po jakiejś pół godzinie znudziły mi się te durne programy i poszłam na górę do siebie do pokoju. Po chwili dostałam sms'a "Ok, to wpadnę!". Uśmiechnęłam się. Od razu było mi lepiej.

Przez cały dzień oglądałam telewizję, jadłam słodycze i rysowałam. W końcu wybiła godzina szesnasta. Kończymy lekcje o 15:30, więc Pola powinna tu zaraz być. Gdy usłyszałam dzwonek do drzwi bez wachania zbiegłam na dół i otworzyłam je nie patrząc przez wizjerek. Po sekundzie tuliłam się już do Poli, która się na mnie rzuciła.
-Heej, kochana-powiedziała odrywając się ode mnie-Nie uwierzysz kogo udało mi się spotkać po drodze...
-Ko..-przerwałam moje pytanie, gdy zobaczyłam stojącego obok niej Jasia


_____________________________________________________________________

Od razu mówię, że w ogóle nie miałam dziś weny ;_;

Jednak bardzo wam dziękuję, że jesteście aż tak aktywne! <3
No kochane jesteście po prostu!


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska

sobota, 7 marca 2015

Rozdzial 9

-Ja już cię nie rozumiem-mruknął przybliżając się do mnie-Jesteś na mnie obrażona, czy nie?
-Nie jeste...-przerwałam bo mnie pocałował. Boziu, czemu on musi tak cudownie całować? Nagle usłyszeliśmy głośne chrząknięcie. Momentalnie oderwaliśmy się od siebie. W drzwiach stała moja mama i patrzyła na nas zaskoczona.


   Boże, było mi tak wstyd. Mama stała i patrzyła się na nas, ale po chwili parsknęła śmiechem.
-Dłużej nie wytrzymałam udawania poważnej-powiedziała przez śmiech. Przewróciłam oczami.
-To jest właśnie moja nienormalna mama-mruknęłam pokazując na nią
-Widzę-powiedział Jaś uśmiechając się
-Mamo, a ty nie miałaś być w pracy?-spytałam
-Nie, wyszłam wcześniej, żeby ci pomóc w przygotowaniach. I widzę, że potrzebnie, bo całe popołudnie spędziłabyś na całowaniu się, albo jeszcze gorzej...
-Mamo!-upomniałam ją dobrze wiedząc co miała na myśli. Jasiek natomiast zaczął się śmiać.
-Dobrze, zejdźcie zaraz na dół i mi pomóżcie-powiedziała i zniknęła za drzwiami
-W czym mamy jej pomóc?
-W przygotowaniu obiadu i deseru. Bo dzisiaj mój tata ma imieniny...
Jaś pokiwał głową myśląc o czymś intensywnie.
-To dlatego chciałaś zrobić ten obiad?-spytał po chwili
-Tak.
-Czemu nic mi nie powiedziałaś?
Czemu? No właśnie, czemu? Sama nie wiem... Milczałam przez dłuższą chwilę zastanawiając się nad odpowiedzią
-Nie wiem-przyznałam
Jaś westchnął łapiąc mnie za rękę.
-Jasiek...-zaczęłam niepewnie-Bo...widzisz...
Nie wiedziałam jak mu to powiedzieć. Ostatnim razem też spanikowałam i mu nie powiedziałam. Nie, nie powiem. Nie teraz.
-Co?-zapytał przysuwając się bliżej i patrząc mi w oczy
-Nieważne...-mruknęłam chcąc wstać, ale Jaś trzymał mnie mocno za rękę i nie mogłam
-Ważne.
Nie, na pewno mu teraz nie powiem. Tylko co tu wymyślić? Co niby takie...
-Wiec...no...
-Hm?
-Eee...Czy my ze sobą chodzimy?-zapytałam po chwili. Było to pierwsze co mi przyszło do głowy.
-No...-zastanawiał się-Chyba tak. Można to tak ująć....
-Ale oficjalnie jesteśmy razem?-zapytałam zaniepokojona. No, proszę. Miał być tylko temat zastępczy, a zrobiła się afera.
-Tak, tak...
-Czyli jesteś tylko mój?-spytałam uśmiechając się
-Tylko-mruknął przybliżając swoją twarz do mojej-A ty jesteś tylko moja?
-Tylko.
Już mieliśmy się pocałować, kiedy oczywiście...
-No nie wierze. Schodźcie już na dół, gołąbeczki-mruknęła moja mama nagle pojawiając się w drzwiach. Oboje z Jaśkiem zaczeliśmy się śmiać.

Makaron gotował się w garnku, Jaś kroił mięso, ja przygotowywałam sos, a moja mama wyjmowała ciastka.
-To...-zaczęła rozmowę moja rodzicielka-Ile jesteście razem?
Zaśmialiśmy sie cicho.
-Całe dwa dni-roześmiałam się
-A i to u niego wczoraj byłaś?
-No tak.
-To ja nawet nie chcę myśleć co się tam działo.
Przewróciłam oczami.
-Byliśmy grzeczni, proszę pani-powiedział roześmiany Jaś
-Ah, mam taką nadzieję-śmiała się-Ale tak głupio, bo nic o tobie nie wiem. Nawet jak masz na imię.
-Janek.
-Boże, córuś, pilnuj go! Ja ci go zaraz zabiorę!
-A to czemu?-zapytałam roześmiana
-Jan to moje ulubione imię, nie pamiętasz? A miły, młody, przystojny...
-Wystarczy!-mruknęłam odkładając miskę z sosem
-Czemu? Ja chce jeszcze posłuchać-wtrącił się roześmiany Jaś. Przewróciłam oczami. To dobrze, że się dogaduje z moją mamą, ale zaczynało mnie to powoli wkurzać.
-Dobra, co z tym spaghetti?-zmieniłam temat
-Tylko ten makaron musi się ugotować i będzie można podawać. Dobra, wracając do ciebie, Jaś...Opowiedz mi coś o sobie. Czy masz rodzeństwo, zwierzęta, czy dobrze sie uczysz, jakie są twoje zainteresowania...
-Jestem jedynakiem i mam labradora, który wabi się Ariston. Uczę się całkiem nieźle, choć nie jakoś rewelacyjnie.  Ogólnie to lubię grać w gry komputerowe i na gitarze.
-Oj, tak, gra wspaniale-rozmarzyłam się
-Pilnuj go, drugiego takiego nie ma-uśmiechnęła się moja mama

Kiedy zrobiliśmy już obiad oglądałam z Jasiem telewizję. Moja mama robiła coś do pracy w innym pokoju. Akurat leciał jakiś ciekawy film. Kiedy główni bohaterowie się pocałowali Jaś przysunął się do mnie bardziej. Obróciłam głowę w jego stronę i skupiłam wzrok na jego ustach. Pochylił się nade mną i w tej chwili zadzwonił jego telefon. Niechętnie spojrzał na wyświetlacz.
-Czekaj, muszę odebrać-mruknął wychodząc z pokoju. Czekałam na niego kilka minut, ale po chwili znudziło mi się. Wyszłam po cichu z pokoju rozglądając się za Jasiem.
-Tak, tak-usłyszałam jego głos-Też się cieszę. No...Co? Niee...Natalia, daj spokój!
Jaka Natalia? Kto to do cholery jest Natalia? Nie, no dobra. Jestem przewrażliwiona na tym punktcie po prostu. To napewno jakaś jego koleżanka.
-Czyli jutro przyjeżdżasz?-zapytał roześmiany do telefonu-Ok, będę czekał...Yhy...Tak, tak...No ja też cię nienawidzę...Nie, nie opowiem tego... No nie obrażaj się...Też cię kocham...Szczęśliwa? No...To do jutra, paa
W głowie cały czas odbijały mi się te trzy słowa "też cię kocham"...Dobra, spokojnie. Może to jego mama? Nie, raczej by tak do niej nie mówił. Siostra? Nie, mówił, że jest jedynakiem. Cholera! Nie wierze, po prostu nie wierze! Dobra, spokojnie, Marta. Nie płacz. Bądź silna. Szybko wróciłam do pokoju i usiadłam na kanapie. W samą porę, bo chwilę po mnie przyszedł Jaś.
-Słuchaj, bo mój tata za chwilę przyjdzie...-zaczęłam cicho. Musiałam wymyślić jakąś wymówkę, a ta wydawała mi się najlepsza-Nie chcę cię wyganiać, ale...
-Rozumiem-przerwał mi, pochylając się w moją stronę. Najchętniej teraz bym go spoliczkowała, ale na szczęście sprawę ułatwiła wchodząca do pokoju mama. Jaś odsunął się ode mnie i podał jej dłoń
-Do widzenia.
-Co? Już wychodzisz?-spytała zdziwiona
-Tak, nie będę już przeszkadzać
-Ale wcale nie przeszkadzasz! Możesz zostać!
-Nie, dziękuję. I tak już powinienem wracać do domu.
-No dobrze, ale pamiętaj, że zawsze jesteś u nas mile widziany.
-Oczywiście. Zapamiętam-powiedział roześmiany, po czym jego wzrok przeniósł się na mnie-To do zobaczenia, Marta.
Kiedy tylko usłyszałam trzask drzwi oznaczający, że wyszedł nie zważając na zdziwienie mojej mamy pobiegłam na górę. Zamknęłam drzwi i oparłam się o ściane. Wcześniejsze wstrzymywane łzy zaczęły płynąć po moich policzkach strumieniami. Jak on mógł? Jak mógł mnie całować? Jak mógł powiedzieć, że jest tylko mój? Jak do cholery mógł robić to wszystko wiedząc, że ma inną? Usiadłam na podłodze i zaczęłam jeszcze mocniej płakać....


_____________________________________________________________________

Nie jest świetny, ani za długi, 
ale uszanujcie to, że musiałam dzisiaj pisać aż dwa rozdziały.

Jednak skoro wam obiecałam, 
a wy mi tak naspamiłyście komentarzami to musiałam.


Czytasz? Komentuj!

♥ Dziękuję, że poświęciłaś czas na przeczytanie tego opowiadania  ♥

Zapraszam rowniez na  mojego aska